Bij deze weer een verhaaltje van de afgelopen week! Voor de verandering op Donderdagavond, want morgen ga ik naar Laurens Jan!!
Maandagmiddag verliep eigenlijk wel lekker. Ik heb heel fanatiek opgeruimd en schoongemaakt en daardoor ging de tijd lekker snel voorbij. Toen Rafe terugkwam van de kinderopvang was hij verbazingwekkend vrolijk en dat bevorderd natuurlijk de sfeer. Ik heb nog even samen met Rafe en Katherine met de treinen gespeeld en toen Katherine de jongens van school ging halen, samen met Rafe, heb ik nog even gestreken. Voor het eerst was er eigenlijk niet echt een plan voor het avondeten. Marcus kreeg de overgebleven lasagne van gister en Katherine en Henry aten wat eieren met toast. Aangezien ik best wel van witte bonen in tomatensaus hou, was dat mijn avondeten. Daarna moesten we helaas Rafe zijn haar nog een keertje gaan wassen, dus dat was weer een soort van oorlog. De rest van de avond heb ik besteed aan het zoeken naar een nieuwe oplader voor mijn laptop. Nja, eigenlijk hebben Edwin en Laurens Jan dat gedaan en ik heb alleen maar informatie verschaft.

Nadat de Maandag erg goed verlopen was, begon ik Dinsdag weer met goede moed. Dit duurde echter niet zo lang. Toen Rafe uit zijn bed kwam, was het gelijk al duidelijk dat hij erg moe en humeurig was. Hij zou die dag naar de Nursery gaan, maar maakte vrij goed duidelijk dat hij daar geen zin in had. Toen Katherine de jongens echt weg moest gaan brengen was Rafe aan het spelen in de speelkamer nadat hij ons had gezegd dat hij thuis wilde blijven. Dit was dus de eerste keer dat ik en Rafe alleen waren terwijl Katherine de jongens wegbracht. Na ongeveer 2 minuten was het huis veranderd in een soort van hel. Rafe besefte zich ineens dat Mama niet meer thuis was en ging in volle vaart naar de deur rennen om achter haar aan te gaan. Katherine had de deur niet op slot gedaan, dus dit betekende dat ik achter hem aan moest op mijn sokken over het grind om hem het huis weer in te krijgen. Dit resulteerde in een soort van gevecht. Hij schopte, krabte en beet me waar hij maar kon, maar ik kon hem ook echt het hek niet uit laten gaan, want dan zou hij over de straat gaan lopen. Eenmaal binnen had hij een enorme driftbui. Ik denk tenminste dat dat de beste manier is om het te omschrijven. Ik moest bij de deur blijven staan om te zorgen dat hij er niet uit zou gaan. Rafe stond te krijsen en te gillen als een idioot en probeerde mij op alle manier aan de kant te krijgen. Het frustrerende was dat ik daar ook echt moest blijven staan, want als ik een sleutel zou halen om de deur op slot te doen, zou hij al weer naar buiten verdwenen zijn. In die maand dat ik hier nu ben, heeft hij zich nog nooit zo extreem gedragen. Hij ging echt helemaal los en ik wist gewoon niet wat ik moest doen. Het enige wat ik kon doen, was zorgen dat hij binnen bleef en proberen rustig tegen hem te praten en hem te kalmeren. Nadat hij ongeveer 15 minuten had geschreeuw etc. begon hij moe te worden en ging hij in de gang liggen om verder te huilen. Niet heel veel later kwam Katherine weer thuis en toen storte ik een soort van in. Ik heb nog nooit zo'n strijd gevoerd met een klein kind en al helemaal geen fysieke strijd, dus vond het toch echt wel moeilijk. Ik was aan het huilen en Katherine voelde zich natuurlijk super rot. Uiteindelijk heeft ze Rafe erbij gehaald en geprobeerd uit te leggen dat hij mij verdrietig had gemaakt etc. en dat hij zich echt anders moest gaan gedragen. Maarja, het blijft een klein kind en heel veel meer dan een sorry kan je ook niet verwachten. Haar conclusie was uiteindelijk ook dat hij een soort van woede aanval/ ander soort aanval heeft gehad en zoals zij het zei : 'He totally lost his mind'. Daarna heb ik nog wat van mijn schoonmaaktaken gedaan, en ben ik nog even meegeweest naar de shop om wat chocola voor Rafe te halen. In de middag zou ik namelijk nog een keertje alleen met hem zijn, wanneer Katherine naar de fitness wilde gaan. De chocola was voor het geval dat het weer helemaal fout ging en ik iets nodig zou hebben om hem te kalmeren. Het klinkt natuurlijk vrij gewaagd om dezelfde dag weer alleen te zijn met hem, maar Katherine wilde hem voor de tv gaan zetten, omdat ze echt niet wilde dat ik nog een keer hetzelfde zou moeten doorstaan. In principe hebben we dat uurtje ook wel overleefd. Rafe besefte zich op de helft ineens dat Katherine er niet meer was, maar dit keer duurde zijn tirade maar 5 minuutjes, omdat hij gewoon weer voor de tv ging zitten.
De rest van de dag was ik lekker vrij en heb ik engels geoefend en gelezen. Om half 6 heb ik het avondeten voorbereid, opgeruimd en uiteindelijk nog wat geholpen met huiswerk. Omdat ik mijn eigen laptop niet meer kon gebruiken (vanwege de kapotte oplader) was ik ineens afhankelijk van de computers van het gezin.. niet heel fijn, vooral in de avond miste ik de laptop heel erg, maar ik moest even volhouden en hopen dat de oplader snel bezorgd zou worden! Ook heb ik eigenlijk de hele avond zitten wachten op een telefoontje van Laurens Jan, want (tromgeroffel) die was aangekomen in Engeland! Uiteindelijk ging ik dus met een zeer goed gevoel slapen.

Toen ik woensdagmiddag wakker werd was het ontzettend mistig buiten. Ik dacht dat het super mooi weer zou worden dus was een beetje teleurgesteld. Gelukkig werd het inderdaad ook mooier weer in de loop van de ochtend. Om 9 uur vertrok ik naar mijn cursus en wonder boven wonder was ik voor het eerst gewoon netjes op tijd! De cursus was wel weer gezellig en er was ook nog een nieuw meisje. Heel wijsneuzerig, maar wel aardig! Ook hebben we voor het eerst huiswerk gekregen. De lerares was helemaal verbaasd dat we dat wilde, maar we hebben gewoon tijd zat om wat extra te oefenen thuis. Na de cursus ben ik even langs het fitness center gegaan. Ik wilde even checken of ik ook gewoon 1 keer kon komen en dan voor die ene keer kon betalen, in plaats van een maand abonnement. Gelukkig kan dat, dus nu ga ik het een paar keer uitproberen en wanneer het slechter weer wordt ga ik denk ik een membership nemen. Verder heb ik met Felicia op een terrasje gezeten, want net als in Nederland was het hier boven de 25 graden. Erg lekker dus. Daarna heb ik de bus terug genomen en heel enthousiast het stuk van Nailsworth naar Horsley gelopen vanuit de gedachte dat het super lekker weer was en een wandeling dan geen kwaad kan. Het bleek toch wel heel erg warm, maar lekkerder dan het zitten in een bus. Eenmaal thuis ging ik snel nog even mijn mail checken op de ‘gezamenlijke' computer en was het vrij snel weer tijd om te gaan werken. Gelukkig werd niet heel veel later ineens mijn nieuwe oplader bezorgd. Het was echt niet normaal hoe opgelucht ik daardoor was. De jongens kwamen die middag iets eerder thuis van school wat ontzettend mazzel was, vanwege het mooie weer. Voor het eten heb ik nog even lekker met ze gevoetbald en geprobeerd wat actiefoto's te maken. Dit vonden ze helemaal geweldig, dus vond het echt een heel goed idee van mezelf. Daarna lekker pasta gegeten en toen het bad klaar gemaakt voor Rafe. Katherine wilde graag proberen of het mogelijk was dat ik Rafe in bad zou doen. Zij verstopte zich in het kantoor en ik ging Rafe mee naar boven nemen. In eerste instantie wilde hij niet en begon hij te huilen, maar gelukkig was Henry ook nog in de buurt. Rafe luistert natuurlijk veel beter naar zijn oudere broer, dus toen Henry zei dat hij maar gewoon moest kalmeren, deed Rafe dat ook heel erg snel. Vervolgens heb ik hem ervan kunnen overtuigen dat hij met mij in het bad moest en dat mama daarna zijn verhaaltjes voor zou lezen. Hij vond het niet echt leuk, maar accepteerde het wel zonder al teveel drama. Ik heb hem dus voor het eerst in mijn eentje in bad kunnen doen en hij had het nog naar zijn zin ook. Weer een stapje vooruit dus! Na het bad gingen we zoals ik had beloofd op zoek naar mama. Helaas dacht Katherine dat het allemaal wel prima ging en was ze lekker de hond aan het uitlaten. We hebben dus een kwartier lang het huis doorgelopen op zoek naar mama. Gelukkig kon ik Rafe wel kalm houden en ging het allemaal goed tot we haar vonden. Ik was echt super opgelucht, want het voelde echt als een grote vooruitgang dat hij een keertje niet helemaal overstuur raakte etc. Daarna was ik lekker klaar met werken en kon ik weer op mijn eigen laptopje skypen. Hulde aan Edwin en Laurens Jan voor het vinden van een goede nieuwe oplader.

Vandaag verliep de ochtend eigenlijk ook heel soepel. Katherine ging de jongens naar school brengen en zou daarna tot 11 uur wegblijven. Rafe vond het in het begin natuurlijk niet leuk, maar dit keer huilde hij nog geen eens 5 minuten. Hij had vrij snel door dat hij geen keus had, dus dat ging goed. Heb lekker met hem gespeeld, maar merkte wel gelijk dat ik het ontzettend vermoeiend vond. Kinderen van drie willen best wel veel aandacht geloof ik ;) Op een gegeven moment had hij alle schoenen uit de gang door de hele keuken gegooid. Ik wilde dat hij dat ging opruimen, maar hij natuurlijk niet. Toen heb ik gezegd dat ik ging wachten tot we het samen op gingen ruimen en dat ik daarna pas weer verder wilde spelen. Hij ging natuurlijk eerst in zijn eentje verder spelen en weigeren om op te ruimen, maar na 20 minuten raakte hij verveeld en ging hij netjes de schoenen opruimen, zodat ik weer met hem wilde spelen. Super trots momentje, omdat hij over het algemeen nog heel slecht naar me luistert. Toen Katherine thuiskwam ging ik er gelijk vandoor om in Stroud te gaan fitnessen. Dit viel me eigenlijk super mee. Ik dacht dat het best wel duur zou zijn (lees 7 pond per keer) maar omdat ik student ben, was het ineens maar 3 pond. Weer een meevaller. Voor die prijs kan ik wel een paar keer in de week fitnessen! Na het fitnessen hebben we nog even in het park gezeten en geluncht. Ik met een broodje en Felicia met een tonijnsalade, die overigens heel erg lekker rook. Daarna heb ik snel de bus gepakt naar huis om thuis nog even een uurtje helemaal niks te doen, want ik hoefde pas om half 5 weer te beginnen. Verder merkte ik dat ik de hele dag al zat te denken wat ik Vrijdag allemaal mee moest nemen naar Cheltenham. Ik had echt mijn gedachten er niet zo heel goed bij. Verheugde me er zo erg op om Laurens Jan weer te zien! Helaas kreeg ik om half 4 al een smsje van Katherine met alle dingen die ik nog even moest doen. Geen uurtje niks doen dus. Ik heb weer mijn speciale rijstmaal gemaakt en tussendoor nog wat huishoudelijke dingen gedaan. Het eten was weer lekker en na het eten heb ik wat Latijnse woorden geleerd met Henry. Hier waren we echt super lang mee bezig, dus heb netjes tot 8 uur gewerkt. Nu merk ik echt heel erg dat ik niet kan wachten tot morgen en ben ook in gedachten mijn spullen al aan het inpakken om lekker een nachtje ergens anders te slapen. Na het weekend horen jullie wel weer nieuwe avonturen!

Liefs