Hooi!

Het is vandaag alweer Maandag, dus er valt weer genoeg te vertellen over het weekend! Vrijdag avond had ik voor het eerst het gevoel dat de avond heel erg lang duurde, wat waarschijnlijk kwam doordat ik wist dat ik de volgende dag naar Londen zou gaan! Daar had ik echt super veel zin in. Ik ging naar een bijeenkomst voor au pairs en daarnaast zou ik de rest van de dag Londen kunnen zien.

Zaterdagochtend werd ik door Katherine naar het treinstation in Stroud gebracht, waar ik echt heel erg blij mee was, aangezien me dit zo'n 45 min. reistijd scheelde. De treinreis naar Londen was 1.5 uur, en dat ging allemaal gewoon prima. Eenmaal in Londen aangekomen moest ik nog een stukje met de metro en gelukkig hoefde ik me geen domme buitenlander te voelen, want ik kwam zonder problemen op de plek waar ik uit wilde komen. Helaas ging het vanaf dat punt wat minder soepeltjes allemaal. Ik had op 'Victoria Station' afgesproken met een andere meisje, om dan samen naar de bijeenkomst te lopen. Het bleek alleen dat zij er nog lang niet zou zijn en dat ze waarschijnlijk te laat zou komen. Ik heb eerst nog 10 min. gewacht, maar toen ben ik toch maar gaan lopen, omdat ik eigenlijk echt niet laat wilde zijn. Helaas heb ik er niks aan gehad, want 2 mensen wezen met compleet de verkeerde kant op, waardoor ik alsnog te laat op de bijeenkomst was. Heel erg vervelend, want als er iets is waar ik niet tegen kan, is het te laat zijn.

Ik had heel erg zin in die bijeenkomst, omdat daar natuurlijk een hoop andere au pairs zouden zijn, maar uiteindelijk viel het heel erg tegen. Er was vanaf het begin al ontzettende groepsvorming en heel veel mensen kende elkaar al, omdat ze in dezelfde omgeving woonden. Er werd een soort presentatie gehouden over hoe het is om een au pair te zijn, maar dit was ondertussen al de 5e keer dat we deze informatie kregen, dus ik had niet echt het gevoel dat dat nuttig was. Daarna kregen we de tijd om te socializen. Omdat er niemand uit mijn omgeving was, was het heel lastig om aanspraak te krijgen. Iedereen keek eerst waar ik woonde en zei dan direct van 'Oh, jij woont toch niet bij mij in de buurt' en dan was ik niet meer interessant. Heel vervelend. Ik ben het ondertussen ook niet meer gewend van mezelf dat het niet lukt om aanspraak te krijgen, dus het was goed frustrerend, waardoor ik eerder weg ben gegaan. Dit had tot gevolg dat ik wel even een dipje had, maar ik ben vervolgens gewoon in m'n eentje Londen in gegaan, en heb eigenlijk een hele leuke dag gehad! Omdat ik hier nogal afgelegen woon is het alleen al heel fijn om in zo'n grote stad te lopen en al die mensen te zien. Het was natuurlijk wel leuker geweest als ik met wat andere mensen had kunnen gaan, maar ik moet gewoon gaan proberen om vrienden te maken hier in de buurt.

Aan het eind van de dag werd ik weer opgehaald op het station in Stroud en wilde Katherine natuurlijk weten hoe het was. Ze was heel teleurgesteld dat ik het niet naar mijn zin had gehad op de bijeenkomst en wilde misschien wel gaan bellen naar de organisatie. Ik hoop dat ze dat uiteindelijk niet heeft gedaan, want ik ben natuurlijk zelf eerder weggegaan. De rest van de avond was eigenlijk snel voorbij. Ik heb me nog wel heel erg rot gevoeld over het feit dat ik niet bij het diner van Jan en Giny kon zijn. Was daar heel graag bij geweest, maar dat was nou eenmaal niet anders. Heb gehoord dat het wel heel erg leuk was!

Zondag was net als vorige week gewoon een hele lange dag, maar dit keer had ik me daar op voorbereid. Ben de dag doorgekomen zonder me echt heel erg rot te voelen, omdat ik dat gewoon niet toe wilde laten. Misschien moet ik voor volgende week zondag maar een hoop films gaan downloaden. Zondagavond heb ik gewoon met iedereen meeegegeten hier. Helaas had ik tijdens het eten nog wel een probleempje met Rafe. Voor het eten was ik gewoon rustig aan het lezen en kwam hij ineens naar me toe en sloeg me met z'n vuist op mijn arm. Ik was eigenlijk best wel pissig, maar hij wilde denk ik gewoon aandacht, dus heb rustig gezegd dat dat niet mocht. Even later tijdens het eten deed hij het weer. Natuurlijk weer gezegd dat dat niet mag, en ook Katherine bemoeide zich ermee. Rafe was de hele maaltijd al aan het zeuren om aandacht en toen ik Henry een zin in het Nederlands aan het leren was, vond Rafe het niet zo leuk dat alle aandacht naar Herny ging. Niet heel lang daarna kreeg ik een volle vuistslag tussen m'n schouderbladen. Rafe is 3, dus het was niet super hard, maar hard genoeg om pijn te doen. Ik had heel erg de neiging om echt even boos te worden, maar Katherine zei alleen tegen Rafe dat hij sorry moest zeggen, wat hij vervolgens ook wel deed.

Vanochtend begon vrij onrustig. Katherine was de hond aan het uitlaten en Rafe heeft 10 minuten op de grond gelegen en gehuild, totdat ze weer terug was. Toen heb ik tegen Katherine gezegd dat ik gewoon heel graag meer tijd met Rafe zou willen doorbrengen, omdat dat de reden is dat ik hier ben. Haar antwoord daarop was dat dat ook echt wel zou gaan gebeuren, maar dat het gewoon een beetje langzaam gaat. Ze wilde deze week dan ook wat vaker echt weg gaan voor een paar uur, zodat ik alleen met hem zal zijn. Vervolgens vroeg ze me of er andere dingen waren die ik vervelend vond of lastig. Ik heb nog gezegd dat ik het jammer vind dat ik op dit moment zoveel moet schoonmaken, maar daarop zei ze gelijk dat er inderdaad wel veel schoonmaakwerk is, maar dat het wel echt haar doel was om te zorgen dat ik met Rafe kon spelen, zodat zij andere dingen kon doen. Ik was heel zenuwachtig om dit te zeggen, maar het is fijn om te weten dat het doel dus nog echt wel is om mij meer aandacht aan Rafe te laten geven. Ze vroeg me alleen om geduld te hebben, omdat het wennen aan mij dus allemaal wat langzaam gaat. Ze snapte ook wel dat dat heel erg lastig was, maar hoopte echt dat ik vol wilde houden. Het was echt maar een gesprek van een paar minuten, maar ik had gewoon even de bevestiging nodig dat er wel geprobeerd werd om mij aan Rafe te koppelen en minder aan het schoonmaakwerk. Daarna is Katherine weggegaan voor 2 uur. Ik heb wat langer doorgewerkt deze ochtend om op Rafe te passen. Toen ze weg was heeft Rafe 45 minuten lang op de grond gelegen en om z'n mama geroepen. Katherine had gezegd dat ik dat gewoon moest negeren en na die 45 minuten kwam hij toch maar naar me toe om te spelen.

Al met al heeft hij dus wel heel erg lang op de grond lopen huilen, maar Katherine was ervan overtuigd dat dit volgende keer korter zal zijn. We komen er dus wel! Ik moet gewoon proberen om het als een uitdaging te zien om contact met hem te krijgen!

De rest van de middag ben ik gewoon vrij, maar weet nog niet zo goed wat ik moet doen. Het is hier echt bagger weer nu, met storm en alles. Heb dus niet zoveel zin om naar Nailsworth te gaan lopen door de regen. Denk dat ik maar thuis blijf en goed veel Engels ga lezen.

liefs