Hoi allemaal!

Afgelopen week is met recht een zeer bewogen week te noemen. Kort samengevat is er namelijk besloten dat ik niet meer terug zal komen naar Engeland na kerst. Wat dus betekent dat ik vanaf 26 dec. gewoon thuis blijf!
De precieze reden hiervoor vind ik te persoonlijk om op deze blog te zetten, maar wees niet bang, ik ben niet het huis uitgezet of iets dergelijks. Het is allemaal in goede vrede besloten en jullie horen allemaal vast nog wel hoe het allemaal precies gegaan is.

Bij deze nog een verslag van de week:
Maandagmiddag verliep eigenlijk wel prima. Ik ben weer lekker naar Stroud gegaan om met Felicia te lunchen en daarnaast vond ik ook eindelijk mijn kerstcadeautjes voor Henry en Marcus. Voor Henry werd het een pakket met een douchegel en deo van Axe, onder het motto dat hij dan een echte man wordt ;) en voor Marcus vond ik een klein pakketje lego. Dit was echt een wonder, want lego is een soort van onbetaalbaar normaal. Ik was dus heel blij dat ik voor 5 pond iets gevonden had, waardoor ik hem toch nog blij kon maken met lego. Daarna dus lekker geluncht, maar voor het eerst wat minder leuke gesprekken gehad met Felicia. Op de één of andere manier waren we het wat vaker niet eens dan normaal en we hebben het ook zeker wel eens leuker gehad. Gelukkig moeten dat soort dingen ook kunnen en was het heus wel prima. Denk dat we gewoon allebei een beetje in een ‘jeetje de week is weer begonnen' dipje zaten, waardoor we wat prikkelbaar waren!
Daarna ben ik natuurlijk weer gewoon naar huis gegaan om te werken. Die middag was de dag waarop ik het serieuze gesprek met Katherine had waarin we besloten dat ik naar huis zou gaan. Best wel zwaar dus, maar toch ook wel een opluchting. Op de één of andere manier verliep de rest van de middag dan ook wel relaxt en had ik het zelfs bijna naar mijn zin toen ik de bedden op stond te maken. Katherine had die avond geen zin om uitgebreid te koken, dus het werd pasta met saus uit een pot en wat groente. Wat nog wel grappig is om te melden was de stunt die Rafe uithaalde met zijn luier. Hij kondigde rond 5 uur aan dat hij een luier wilde omdat hij een grote boodschap moest doen. Al met al heeft hij ongeveer een uur stinkend rondgelopen zonder dat er ook maar iets in die luier achterbleef, maar dat kan je zo'n kind ook niet kwalijk nemen. Uiteindelijk kondigde hij aan dat hij klaar was, dus katherine trok die luier uit, maar zodra ze erin keek viel het haar op dat er helemaal niks inzat. En natuuuuurlijk op dat moment, terwijl Rafe dus zonder luier midden in de keuken staat, komt plotseling die grote boodschap er toch uit. Rafe had het blijkbaar even allemaal niet zo goed onder controle. Echt hilarisch! Het is jammer dat je op zo'n moment geen foto kunt maken van het gezicht van Katherine, want ze stond echt een beetje beteuterd naar het hoopje op de grond te kijken. Moet zeggen dat het best een leuk einde van de dag was!

De Dinsdag begon verder weer met schoonmaken. Eerst deed ik natuurlijk weer mijn gewone taken en daarna ging ik de schoonmakers helpen. Katherine wilde dat ze de zolderverdieping schoon gingen maken en ik ging de badkamer daar doen. Dit was de badkamer die ik al die tijd gebruikt heb, dus dat was wel logisch, maar daarna moest ik nog steeds de schoonmakers helpen. Ook toen het al lang 10 uur was geweest. Niet echt top natuurlijk, maar ik besloot om gewoon niet te klagen. Eigenlijk wilde Katherine dat ik op Rafe kon passen, maar hij was ontzettend aan haar aan het hangen. Uiteindelijk besloot ze dus rond 11 uur dat ik kon gaan doen wat ik wilde, omdat het niet zou gaan werken. De rest van de dag bestond voor mij uit het kijken van films en zoeken op het internet naar opleidingen in Nederland. Dat moet ik namelijk natuurlijk ook niet vergeten! De dag werd hierdoor wel heel erg lang, want je zit toch ruim 4 uur een beetje op je kamer te zitten, maar ik zit toch liever relaxt in mijn eentje op mijn kamer dan dat ik rond moet hangen bij Rafe ;)
Uiteindelijk gewoon weer netjes om half 4 begonnen en een lijstje met kleine schoonmaaktaakjes afgewerkt. Het lukte me ineens heel goed om mijn verstand op nul te zetten en dan is het wel lekker dat je een lijst met dingen hebt die je kunt doen. De tijd ging daardoor verder wel snel voorbij. Ook heb ik die dag voor het eerst in tijden weer eens wat huiswerk met Marcus gemaakt, wat ook wel leuk was eigenlijk. Al met al verliep de avond eigenlijk heel rustig, mede doordat er ook niet echt gezeik was met Rafe. Het is altijd een heel verschil als Rafe gewoon rustig mee wil eten en daarna netjes in bad gaat. Dan is het hele huis ineens een stuk rustiger ofzo. Wat nog wel jammer was, is dat ik die Dinsdag bij Katherine ben gaan checken hoe het nu zat met de vakantie. Ik zou namelijk samen met papa, mama en manou na oud en nieuw een weekje in dit huis logeren, maar ik wist niet zeker of Katherine dit nu nog wel wilde, nu er besloten was dat ik naar huis zou gaan. Helaas was Katherine het hier inderdaad niet mee eens en wilde ze ons niet meer in huis hebben. Even een fikse teleurstelling, want ik had me heel erg op deze vakantie verheugd, maar het was niet anders. Gelukkig had ik nog diezelfde avond overleg met papa en mama dat we zouden gaan proberen om een betaalbaar hostel te vinden, zodat we alsnog op vakantie zouden kunnen!

De Woensdag was vervolgens eigenlijk wel weer fijn. Ik ging natuurlijk weer naar de cursus en daar heb ik gelijk gecheckt met de lerares of ik mijn examen eerder zou kunnen doen. De cursus begint namelijk weer in de week na oud en nieuw, dus als we op vakantie zouden gaan, zou ik dan precies mijn examen kunnen doen. De lerares vond het natuurlijk jammer dat ik wegging, maar ze begreep het allemaal wel. Gelukkig was ze ook heel makkelijk qua examen en vond ze het goed dat ik samen met Felicia (het moet in tweetallen) in die week het examen al doe. Heel erg fijn, want dan hou ik er nog een certificaat aan over :). Daarnaast vertelde ik Felicia nog maar even niet dat ik officieel naar huis zou gaan. Dit wilde ik nog even uitstellen, omdat ik het gevoel had dat ze er niet zo positief op zou reageren. Ik heb wel aangegeven dat er misschien sprake van is, maar gewoon nog niet dat het definitief is. Op die manier kunnen we in ieder geval de komende weken nog gewoon lekker lol maken, zonder dat zij al heel teleurgesteld is.
Uiteindelijk zijn Felicia en ik eerder bij de cursus weggegaan omdat Marilyn naar Stroud zou komen. Dit zou voor Felicia de laatste keer zijn dat ze haar kon zien, dus daar wilde we even goed gebruik van maken. Helaas sms'te Marilyn, toen we al weg waren bij de cursus, ineens dat ze niet kon komen. Beetje balen dus, maar ik kon haar toch nog Donderdag zien. Voor Felicia was het eigenlijk vervelender. We genoten weer lekker van een tosti en een mocha koffie en zoals gewoonlijk hadden we allebei echt nog geen zin naar huis te gaan toen het hier eenmaal tijd voor was. Eenmaal thuis was de sfeer gelukkig gewoon weer relaxt. Het enige nadeel was dat er echt een soort van sneeuw storm was, dus dat Katherine helemaal in de stres schoot over het ophalen van de jongens. Uiteindelijk is ze gewoon weggegaan en heb ik even een uurtje op Rafe gepast. De jongens waren vervolgens al om half 5 thuis, waardoor we al om half 6 konden eten en de avond eigenlijk voor mij wel weer afgerond was om half 7. Gelukkig is Katherine ondertussen wel soepel in de avonden en kon ik gewoon naar mijn kamer. Ze vraagt me gelukkig op zulke momenten niet om nog wat langer rond te hangen. Als er 's avonds niks meer te doen is, is er niks meer te doen! Die avond heb ik een uur met mama geskyped en hebben we het bed & breakfast geboekt voor de week na oud en nieuw! Jeeeeeej! Ondanks dat ik naar huis ga, gaat onze vakantie dus nog wel door. Het is echt niet uit te leggen hoe blij ik daarmee was, omdat ik dan alles hier nog kan laten zien. Ik verheug me er echt heel erg op om te laten zien waar ik de afgelopen 4 maanden heb geleefd. Hiernaast is het ook nog eens handig qua bagage. De dingen die ik in eerste instantie niet meer mee kan nemen in het vliegtuig, kunnen we dan gewoon met de auto ophalen. Scheelt weer een hoop verzendkosten van een pakket.

De Donderdagochtend was vervolgens best wel een lange. Ik moest sowieso al langer werken, omdat ik mee wilde naar Cirencester, maar daarnaast was Rafe ook echt niet te genieten. Katherine kon weer eens geen kant op zonder dat hij begon te janken en te zeuren en hij vroeg elke 10 sec. waar mama was etc. Ook ging om alles huilen en schreeuwen en hij deed eigenlijk gewoon niks op een normale manier. Hierdoor begon Katherine al om 10 uur te zeggen dat we waarschijnlijk een stuk eerder naar Cirencester zouden gaan, omdat ze hem niet meer kon verdragen in het huis. De sfeer was dus niet echt top. Uiteindelijk vertrokken we dan ook om kwart voor 11 en was ik dus behoorlijk vroeg al in Cirencester. Omdat Marilyn pas rond 1 uur zou komen ben ik eerst maar gewoon in mijn eentje thee gaan drinken met een sandwich. Lekker een boekje erbij en ik kwam mijn tijd wel door. Vervolgens heb ik het met Marilyn weer ontzettend gezellig gehad en het was dan ook heel raar toen we weer weg moesten. Het was de laatste keer dat ik haar zou zien en dat voelde ineens heel onwerkelijk. We hebben maar heel snel afscheid genomen, maar ik ga haar zeker missen. Ook was het voor mij natuurlijk de laatste keer dat ik in Cirencester was en dat soort dingen zijn toch wel een beetje raar. De rest van de middag/avond was eigenlijk heel rustig. Zelfs zo rustig dat ik me een beetje ongemakkelijk voelde. Ik had steeds het gevoel dat ik iets moest bedenken om te gaan doen. Die dag had ik toch wel het gevoel dat de hele sfeer in het huis toch wat ongemakkelijker is dan eerst. Dit komt denk ik gewoon doordat ik ineens eerder naar huis ga, maar het maakt het er de laatste dagen niet makkelijker op. Ik moest Donderdag dan ook echt proberen om me nog niet druk te maken om de aankomende week, wanneer de jongens vakantie hebben en ik dus wel wat meer moet werken waarschijnlijk. Die avond flipte Rafe hem nog een keertje helemaal, maar gelukkig werd hij wat beter toen zijn papa thuiskwam. Het meest typische was nog wel dat Katherine die ochtend nog uitgebreid tegen mij aan het vertellen was dat alle 3-jarige kinderen zo zijn als Rafe en dat ze allemaal zo op je zenuwen kunnen werken en zoveel geduld eisen. Bladiebladiebla. Blijkbaar voelde ze de behoefte om mij duidelijk te maken dat het gedrag van Rafe helemaal niet zo raar was. Ik laat haar maar gewoon in die waan, maar ik vind het toch niet helemaal normaal..

Nu is het weer Vrijdag en vanochtend voelde ik me in ieder geval wel nuttig. Eerst heb ik natuurlijk schoongemaakt en daarna zou ik vanaf 10 uur op Rafe passen. Rafe was de hele ochtend nog steeds in dezelfde bui als gister en rond half 10 zou er een verzekeringsmannetje komen. Katherine moest hem gewoon wat dingen in het huis laten zien, maar Rafe stond dat natuurlijk niet echt toe. Uiteindelijk liep het erop uit dat ik samen met Rafe in de keuken achter bleef en hem daar moest zien te houden. Dit was weer al vanouds. Schreeuwen, krijsen en totaal geflipt. Natuurlijk kalmeerde hij later ook wel weer en de rest van de ochtend was wel prima. Hij wilde best wel een beetje spelen, alleen zeurde hij gewoon heel veel. Ik heb opgepast tot half 1 en toen kwam Matthew thuis. Ik wilde toen naar boven gaan, maar ben uiteindelijk maar weer naar beneden gerend, omdat ik er vrij zeker van was dat Matthew de ‘jacket potatoes' zou gaan vergeten. Vervolgens dus nog maar even geholpen om de lunch op de borden te krijgen en daarna netjes aan Katherine gevraagd of het goed was als ik even naar boven verdween. Vanaf nu is de vakantie officieel begonnen dus wordt het ritme een beetje anders. Ik heb alleen natuurlijk vandaag wel de hele ochtend gewerkt, dus een paar uurtjes op mijn kamer zitten kan dan ook geen kwaad :)

Ik heb toch wel gemerkt dat het de afgelopen week moeilijker was om mezelf elke keer weer op te peppen, omdat ik besloten heb naar huis te gaan. Ook aankomende week gaat pittig worden, want dan zal ik een hoop uren hier thuis rondhangen, waardoor de tijd gewoon echt super traag voorbij gaat. Maar ik moet niet klagen, want ik blijf maar gewoon tegen mezelf zeggen dat ik over 10 dagen gewoon officieel weer thuis ben!