Bij deze weer het vervolg op het vorige verhaal!
Maandagmiddag ben ik lekker naar de fitness geweest. Het was niet mijn beste workout ever, maar dat kwam gewoon doordat het super warm was. Na het fitnessen ben ik langs de bieb gegaan en heb ik lekker in het park met een boekje erbij mijn lunch gegeten. Eigenlijk ging het Maandag ook wel prima met Rafe, waar ik best wel blij mee was. In de middag heb ik een beetje bij hem rondgehangen en hij heeft geen enkele keer stennis geschopt, wat best wel wonderbaarlijk is. Toen Katherine de jongens van school aan het halen was, begon hij wel even te huilen, maar hij had snel door dat dat toch geen zin zou hebben. Wat voor mij een belangrijke vooruitgang was Maandag, was dat Rafe voor het eerst een soort van gestraft werd toen hij mij sloeg. Er is nu ingevoerd dat hij 2 minuten in de gang op de trap moet zitten als hij één van ons slaat of bijt. Dit is naar mijn idee echt een grote vooruitgang. Het is nu heel duidelijk dat hij gaat slaan of bijten als hij iemands aandacht wilt, maar hopelijk leert hij op deze manier dat dat gewoon niet zo werkt. Hij werd die middag 3 keer op de trap gezet, wat hij natuurlijk niet zo leuk vond, maar het werkte wel. Het eten en huiswerk verliep gewoon zoals normaal (Het eten was echt super lekker) alleen 's avonds gebeurde er wel echt iets heel erg stoms. Ik had Rafe uit bad gehaald en pyjama aangedaan etc. Dit ging allemaal prima tot hij naar beneden wilde om mama te gaan zoeken. Er waren bijna geen lichten aan toen we de trap af gingen en precies op het moment dat ik besloot om zijn hand vast te gaan houden donderde hij naar beneden. Ik schrok me echt helemaal dood, want een kind wat de trap afvalt terwijl jij er op moet letten is echt de grootste nachtmerrie die er bestaat. Hij rolde echt van bovenaan, helemaal naar beneden en bleef daar in eerste instantie gewoon liggen. Gelukkig had ik wel gezien dat hij zijn hoofd helemaal niet gestoten had, dus daar hoefde ik in ieder geval niet bang voor te zijn. Katherine had het natuurlijk gehoord en was ook vrij snel ter plekke. Het bleek allemaal mee te vallen en Rafe had eigenlijk niet eens zoveel pijn. Hij moest even bijkomen van de schrik, maar huilde niet eens. Gelukkig nam Katherine mij niks kwalijk en ze snapte ook wel dat ik onwijs geschrokken was. Dit betekende dan ook het einde van mijn werkdag, wat ik op dat moment helemaal niet erg vond!

De Dinsdag begon lekker met een onwijs vervelende Rafe. Hij was al heel vroeg wakker, wat betekende dat hij ontzettend veel om aandacht aan het vragen was, terwijl hij dat gewoon even niet kon krijgen. In eerste instantie zou ik die ochtend een paar uurtjes op hem passen, maar daar zag Katherine toch maar vanaf. Zelfs zij wist even niet wat ze met hem aan moest. Ik was dus gewoon netjes om 10 uur klaar met mijn eerste uurtjes en ben daarna maar eens huiswerk gaan maken. Je zult het niet geloven, maar ik had samen met Felicia bij de cursus om huiswerk gevraagd, omdat we toch zoveel tijd over hebben. Verder heb ik mijn kamer nog even schoongemaakt en lekker 3 uur lang tv zitten kijken. Soms heb je daar gewoon even zin in. In de middag ben ik weer begonnen met de was etc. Wat wel vervelend is, is dat ik me altijd heel ongemakkelijk voel als je tuinman er is. Echt een beer van een vent die de hele tijd met me wil praten en dan ook gewoon niet meer ophoudt. Hij begint de hele tijd over Laurens Jan en over dat hij naar de pub wil (met mij? ). Weet niet precies wat het is, maar ik wordt zo zenuwachtig van hem. Ik probeer hem dan ook elke keer te vermijden als hij er is, maar das niet echt heel makkelijk. Dinsdag lukte dat dus ook niet echt, maar volgens mij had hij nu wel wat beter door dat ik er niet op zit te wachten om een gesprek van 10 minuten te hebben als ik gewoon aan het werk ben hier en dat ik alle complimentjes die hij steeds geeft ook niet echt meer waardeer. Toen het eenmaal etenstijd was hebben we ook nog een leuke truc uitgehaald met Rafe. Hij wilde niet naar beneden komen om te eten en was ontzettend tijd aan het rekken, maar ik had natuurlijk een geweldig plan. Rafe was in een ‘ik wil geen aandacht van Merel' bui, dus het enige wat ik hoefde te doen was naar boven gaan, waardoor hij ineens heel snel naar beneden ging om te eten. Blijkbaar was eten toch een beter optie dan met mij spelen. Niet echt de beste manier natuurlijk, maar we moesten er toch wel om lachen. Verder heb ik Rafe in bad gedaan, wat hij nu dus helemaal geen probleem meer vindt, en heb ik Marcus geholpen met zijn huiswerk. Heb me nog onwijs verbaasd over de snelheid waarmee Marcus een complete chocoladereep naar binnen werkte, maar hij houdt blijkbaar gewoon heel veel van chocola.
De volgende dag was Engelse Cursus dag. Ik ben echt heel blij dat dit op Woensdag is, want het breekt zo lekker de week ;) De cursus was echt wel weer prima en gezellig. Bleek dat er een aantal mensen niet meer komen, omdat ze naar een hoger level willen. Best wel grappig, want het waren niet perse de mensen met de beste kennis van het Engels. Na de cursus wilde Felicia nog koffie gaan drinken, maar ik had mezelf belooft om te gaan fitnessen, dus dat ben ik ook gaan doen. Verder ben ik nog even langs de Tesco gegaan (geweldige winkel, ze hebben echt álles) om een lunch te halen. Ik ben toch wel heel erg dol op vanilletoetjes, dus was een lekkere lunch. Ook heb ik even een leuk tijdschrift voor mezelf gehaald, want vond dat ik dat wel verdiende. Eenmaal thuis bleek dat ik niet zoveel hoefde te doen die middag, behalve even 2 uurtjes op Rafe passen. Dit zei natuurlijk al genoeg, want ik zag de bui al hangen. Toen Katherine wegging flipte Rafe hem weer totaal. Hij heeft tien minuten aan de buitendeur staan trekken en lopen schreeuwen voor het leven. Hij probeerde zelfs tegen de deur op te klimmen. Dit keer was het iets makkelijker voor mij om gewoon in de keuken te gaan zitten en te wachten tot hij wat meer zou kalmeren en de kamer in zou komen, maar het blijft gewoon heel vervelend. Ik heb nu wel geleerd om het me niet persoonlijk aan te trekken, maar het is niet echt leuk als het kind waar je op moet passen gewoon écht niet alleen met jou wil zijn. Uiteindelijk kwam hij de kamer in en ging hij op de vloer liggen huilen etc. Mijn strategie was om hem te negeren en te wachten tot hij gekalmeerd was, maar hij was ineens wel verdacht stil. Je zult het niet geloven, maar hij was in slaap gevallen op de grond. De keuken heeft een stenen vloer, dus leek me niet echt comfortabel en heb hem maar verplaatst naar de bank. Toen ik hem uiteindelijk weer wakker moest maken om 5 uur, was hij niet blij met me en het was dan ook fijn dat Matthew om half 6 thuiskwam. Toen Katherine even later met de kinderen thuis kwam, was de chaos compleet. Ze hadden al gegeten, maar wilden onverwachts toch nog wat extra. Er stonden 2 enorme sporttassen met vieze gore rugbykleren, die morgen weer schoon moesten zijn, en Rafe was nog steeds strontvervelend. Dit was de eerste keer dat Katherine haar geduld echt verloor en uitviel tegen Henry. Iedereen hield vervolgens maar wijselijk even zijn mond. Ik heb zo goed mogelijk geholpen en uiteindelijk viel het allemaal wel weer mee, en kon ik zelfs om 7 uur stoppen. De rest van de avond had ik ineens heel veel tijd. Ik kon niet skypen met Laurens Jan omdat hij geen internet meer had. Hij had een spelletje gedownload, maar daarna bleek dat er een max. gebruik op het internet in zijn huis zat. Hij had het allemaal opgemaakt voor de hele maand Oktober. Probleempje dus!

Gelukkig was Donderdag echt een hele relaxte dag. In de ochtend heb ik alleen maar schoongemaakt, maar dat was helemaal niet erg. Ik vond het eigenlijk wel een soort van ontspannend. Ik heb die ochtend een uurtje langer gewerkt, omdat ik dan 's middags met Katherine mee kon rijden naar Cirencester. Dit was echt ideaal. In Cirencester kon ik namelijk afspreken met Marilyn. Een Duits meisje waar ik pas één keer eerder wat mee had gedronken, maar het was daarna heel moeilijk om af te spreken op een handige plaats. Nu kon het dus in Cirencester en ik heb echt een hele leuke middag gehad. Echt een meisje waarmee ik in Nederland ook gewoon goede vrienden zou kunnen zijn, dus de paar uurtjes die we hadden waren zo om. Ook is er in Cirencester een hele ouderwetse snoepwinkel. Alle snoep staat nog in potten achter de balie en ze hebben van alle dingen gelijk ook 15 verschillende soorten. Volgens mij heb ik samen met Marilyn wel 20 min. In die winkel gestaan, omdat we niet konden kiezen. De vrouw achter de balie vond ons echt hilarisch geloof ik, en was ook helemaal geïnteresseerd in waar we vandaan kwamen etc. Gewapend met een zakje gemixt snoep ben ik vervolgens weer mee naar huis gereden. Verder heb ik het eten voorbereid, de jongens weer geholpen met het huiswerk en weer wat nieuwe franse woorden geleerd ;) Matthew was ook gewoon thuis en dat scheelt altijd wel. Dan is het voor mij allemaal wat rustiger.

Vandaag is het alweer Vrijdag en deze week is best wel snel gegaan. Ik had bijna al mijn middagen helemaal vol gepland, wat er dus echt wel voor zorgt dat je dagen snel voorbij gaan. Ik was vanochtend ineens best wel zenuwachtig, omdat ik weer alleen zou zijn met Rafe. Uiteindelijk bleek dat ik eerst gewoon nog schoon moest maken en dat het maar om 1.5 uur ging. In eerste instantie ging hij natuurlijk weer huilen toen Katherine wegging, maar hij was niet zo overstuur als normaal. Na 5 minuten was het dan ook over en toen kwam hij ineens naar me toe om me een knuffel te geven. Ik was echt helemaal overdonderd. Hij kwam echt een soort van sorry zeggen en vrede stichten. Daarna zijn we lekker gaan spelen. Het was dus eigenlijk voor de eerste keer echt wel een succes. Heb hem nog chocola kunnen geven tussendoor, dus hij was helemaal tevreden. Vanmiddag gaat hij weer naar de Nursery in Cirencester, dus Katherine is de hele middag niet thuis. Voor mij de gelegenheid om lekker even thuis rond te hangen zonder dat er iemand anders in de buurt is. Erg lekker!

Al met al viel afgelopen week dus best wel mee, wat natuurlijk echt wel positief is. Ik heb nog steeds mijn moeilijke momenten, maar merk dat ik daar wat sneller overheen kom. Het is natuurlijk ook gewoon een heel fijn idee dat ik Zaterdag weer naar Laurens Jan ga, dus daar denk ik maar vaak aan. Ik weet zeker dat ik weer een fijn weekend tegemoet ga!