Waar mijn Vrijdagochtend heel erg tegenviel, was mijn vrijdag middag/avond heel erg leuk! Om half 5 begon ik weer met werken en dat betekende eigenlijk dat ik gelijk begon met koken. Het was een best wel uitgebreid recept, dus duurde vrij lang, waardoor ik ook stipt klaar was toen de jongens thuiskwamen van school. Ik vermaak me best wel als ik aan het koken ben, dus dat was wel fijn. Omdat ik me die ochtend heel erg nutteloos had gevoeld, was het nu heel lekker om gewoon continu met iets bezig te zijn. Stipt 6 uur hebben we lekker en gezellig gegeten. Normaal is het altijd vrij stil aan tafel, maar had nu best wel een leuke conversatie met Henry en Matthew. Ook blijf Matthew me steeds een glaasje wijn aanbieden en dat heb ik die avond maar lekker geaccepteerd. Na het eten heb ik snel de keuken weer op orde gebracht en ben ik vervolgens met Marcus met het huiswerk begonnen. Op de één of andere manier was de sfeer in huis heel relaxt. Ook had ik ergens het gevoel dat ik belangrijker was dan normaal, wat ook wel een beetje zo was omdat Katherine er niet was, maar daardoor had ik ook meer contact met iedereen. Ik was een soort van het middelpunt van het huis voor de jongens (behalve voor Rafe) op dat moment, waardoor ik me heel gewaardeerd voelde. Het huiswerk maken ging heel soepel en ik had echt leuke gesprekken met Marcus en Henry. Toen we uiteindelijk klaar waren bleef Marcus ook nog heel lang dralen om me van alles te vertellen. Rond half 8 was alles eigenlijk wel gedaan. Alleen Rafe moest nog naar bed worden gebracht, maar dat is nog altijd een taak voor Matthew of Katherine, dus ik kon lekker naar mijn kamertje gaan. Vlak voor ik naar boven ging heb ik het nog even met Matthew over de volgende dag gehad. Hij vroeg zich af of ik ging werken (Uh ja!, daar ging ik al die tijd vanuit) en of ik er dan de hele dag was. Toen heb ik mijn kans gegrepen en gevraagd of ik in de middag even naar Stroud kon voor een koffie. We hebben de dag even doorgenomen en kwamen tot de conclusie dat dat wel gewoon kon, wat mij heel erg blij maakte! Dit was dus het bewijs dat ik heus wel met hem kan communiceren, maar het is gewoon wat lastig als het tussen neus en lippen door gebeurd. Nu was alles gewoon heel duidelijk. Uiteindelijk was het tweede gedeelte van de dag dus een stuk beter en ging ik met een goed gevoel naar bed. Van tevoren was ik nog zenuwachtig of ik in staat zou zijn om de taken van Katherine soepel over te nemen, maar uiteindelijk is dat dus wel gelukt.

Zaterdagochtend begon ik gelukkig dus ook met een goed gevoel. Toen ik beneden kwam om 7.30 was er alleen nog niemand. Afgelopen week had Katherine mij gezegd dat ik in zo'n geval de jongens gewoon wakker moest maken, dus dat heb ik ook gedaan. Helaas bleek achteraf dat ze op zaterdag een half uur later beginnen met school, dus dat ik ze te vroeg hun bed uit haalde. Vandaar dat Matthew ze dus nog niet wakker had gemaakt.. Ik voelde me natuurlijk lullig, maar Matthew was het vergeten te melden, dus kon er ook niet zoveel aan doen. De ochtend begon met een paar huishoudelijke taken en vervolgens ben ik samen met Matthew en Rafe tomaten en appels gaan plukken. Dit duurde vervolgens een goede twee uur, wat ik even niet verwacht had, dus ik was blij toen het eindelijk 11 uur was. Tijd om naar de bus te lopen en lekker even naar Stroud te gaan voor koffie en een donut met Felicia. Mijn handen waren echt helemaal bevroren dankzij die appels, wat dus wel aangeeft dat het hier echt kouder begint te worden nu. In Stroud was het heel gezellig en ik heb echt genoten van de donut. Er was namelijk markt, en de donuts waren diezelfde ochtend nog gebakken op een boerderij hier in de buurt. Echt stukken lekkerder dan de donuts van de Albert Heijn ;) Eenmaal weer thuis ben ik rustig aan begonnen met het eten voorbereiden en een beetje opruimen. Toen de jongens thuiskwamen van hun rugby wedstrijden heb ik hun spullen gewassen, huiswerk gemaakt met Marcus, en toen was het tijd voor het eten. Alles ging lekker easy going, dus dat was wel fijn. Helaas was Rafe de hele dag wat minder easy going. Hij was altijd wel een beetje van het achter mama en papa aanlopen, maar vandaag was echt extreem. Hij zat een soort van vastgeplakt aan Matthew zijn been en bleef hem overal volgen. Matthew kon nog geen 2 meter weglopen of Rafe rende er al huilend achteraan. Gevolg hiervan was dat ik niet eens in de buurt mocht komen. Ik kon niet tegen hem praten, niet in de buurt komen en hem al helemaal niet aanraken, want dat resulteerde allemaal in huilen. Frustrerend voor mij, maar vooral voor Matthew, want die zat er natuurlijk mee opgescheept dat ik hem helemaal niet met Rafe kon helpen etc. Waarschijnlijk doet Rafe zo raar nu omdat zijn mama er niet is. Blijkbaar heeft hij nu heel erg de behoefte om te zorgen dat zijn papa er niet ook vandoor gaat. De avond was verder snel voorbij en ik besloot om maar niet beneden te blijven om gezellig tv te kijken. Ik wilde graag X-factor zien, maar daar zijn de jongens niet zo van ;)

Vervolgens kwam ik Zondagochtend als enige vroeg mijn bed uit om toch nog even een dagje op en neer te gaan naar Cheltenham om Laurens Jan te zien. Eenmaal in de bus heb ik echt doodsangsten uitgestaan. Moet zeggen dat ik een paar keer oprecht bang was dat we een ongeluk zouden krijgen ofzo. De buschauffeur was me echt veel te enthousiast in zijn rijden, dus was blij toen we er eindelijk waren. Het was echt super koud die ochtend en ik moest nog een half uur op mijn volgende bus wachten, dus besloot een warme chocolademelk te gaan halen bij de Starbucks. Moest echt uur in de rij staan voor mijn hazelnootchocolademelk, maar uiteindelijk liep ik ineens met 2 drankjes naar buiten. Ze hadden een foutje gemaakt bij de vrouw voor mij, waardoor er een Frappucino mocha klaar stond die niemand op ging drinken en die werd dus aan mij aangeboden. Ik wilde dat natuurlijk wel proeven dus zei natuurlijk geen nee. Het idiote hieraan was, dat ik uiteindelijk mijn chocolademelk heb weggegooid omdat ik het niet lekker vond en de Frappucino wel heb opgedronken. Mazzel dus voor mij. Het enige jammere was dat ik het al koud had en het dan niet echt helpt om een ijskoude soort van Milkshake te gaan drinken, maar het was wel lekker. Eenmaal bij Laurens Jan zijn we eerst boodschappen gaan doen omdat we muffins wilde gaan maken. Chocolade-Banaan muffins welteverstaan. Dit was echt super leuk en ze waren ook heel erg goed gelukt. Ze zagen er echt uit zoals muffins eruit zien op de plaatjes met een crunchy bovenkant. Ik heb er foto's van gemaakt, dus die ga ik binnenkort op de computer zetten. Verder hebben we niet zoveel gedaan, omdat ik er ook niet zo heel lang kon zijn. Ik moest om half 4 alweer weg om de bus naar huis te nemen. Best wel raar, omdat ik afgelopen weekenden ook gewoon een nachtje bleef slapen. Eenmaal in de bus naar huis voelde ik me echt niet lekker. Misschien kwam het door de muffins, ik weet het niet, maar voelde me zo ontzettend misselijk. Heb wel nog een maaltijdsalade gegeten omdat ik toch ook wel trek had, maar voelde me daarna niet echt beter. Vervolgens moest ik ook nog een half uur heuvel op naar huis lopen, dus ik was helemaal stuk toen ik thuis kwam. De opa en oma waren er, omdat Matthew weer naar Londen zou gaan om te werken dus dat was wel gezellig, maar heb wel vrij snel gezegd dat ik lekker naar mijn kamer ging omdat ik me niet zo lekker voelde. Dit vonden ze natuurlijk prima, dus dat was fijn. Mijn plan was eigenlijk om gewoon super vroeg te gaan slapen, want ik kon mijn ogen bijna niet openhouden (rond half 8). Ik merkte toch wel dat ik niet echt het gevoel had dat ik weekend had gehad, omdat het maar 1 dagje was, maar gelukkig heb ik volgend weekend wel weer gewoon 2 dagen. Uiteindelijk ben ik zo rond 8 uur als een blok in slaap gevallen en vanochtend voelde ik me een stuk beter. Denk dat ik gewoon wat goede slaap nodig had.
Deze ochtend verliep verder prima. Ik heb gewoon mijn normale schoonmaakdingen gedaan, maar opa en oma hadden toch ook wel de neiging om veel op te ruimen etc. Rond 10 uur gingen zij ergens koffie drinken en heb ik gezegd dat ik de middag naar Stroud zou gaan om te fitnessen. Dit vonden ze natuurlijk prima en ik moet zeggen dat het samenwerken echt wel soepel verloopt met hun. Ik heb lekker gesport en vervolgens nog even ergens koffie gedronken tot ik de bus weer terug kon nemen. Nu even snel mijn blog bijwerken en dan naar beneden om te kijken of ze me al ergens voor nodig hebben. Denk niet dat ik het heel druk ga krijgen tot aan het eten, maar daarna kan ik gewoon Marcus weer helpen met zijn huiswerk, dus dan komt het ritme wel weer terug.
Wat misschien leuk is om even te melden is dat ik merk dat ik me nu wel ongeveer gesetteld voel. Na 1.5 maand denk ik er nu niet zo vaak meer aan dat ik terug wil. Alles gaat nu wel zijn gangetje, en de weken gaan sneller voorbij dan in het begin. Lijkt me een goed teken!