Weekend met Laurens Jan

Hoi allemaal!

Bij deze weer een nieuwe blog over het afgelopen weekend. Zoals jullie waarschijnlijk al wel verwacht hadden was het weekend echt onwijs leuk, want Laurens Jan was er natuurlijk!
Vrijdag ochtend ben ik, nadat ik echt super slecht had geslapen, netjes weer om half 7 opgestaan. Ik wilde namelijk de eerste bus hebben naar Cheltenham en die ging om kwart over 9. Ik moet zeggen dat de ochtend langzaam voorbij kroop en ook de busreis van een uur leek minstens 3 uur te duren. Maar na mijn 1.5 uur durende reis stond ik in Cheltenham en kon ik Laurens Jan gaan zoeken. Het was echt heel erg grappig, want toen ik hem zag zitten, kwam er echt zo'n bizar grote grijns op m'n gezicht. Mensen zullen wel gedacht hebben dat ik heel raar was, een beetje lachend over straat lopen in mijn eentje. Het was natuurlijk heel fijn om Laurens Jan weer te zien en we zijn eerst nog even een beetje door Cheltenham gaan lopen. Ik wilde een kaart kopen voor Manou om die op te sturen naar Del Ferro, dus dat hebben we eerst even gedaan. Het is echt een super leuke kaart geworden (en vooral een hele grote kaart) dus ik hoop dat ze het leuk vindt om hem te ontvangen daar op haar hotelkamer. Daarna zijn we op zoek gegaan naar een coffeeshop waar we lekkere koffie konden krijgen en natuurlijk ook een stukje Cake. Ik heb de afgelopen weken namelijk helemaal niet gesnoept etc. en had met Laurens Jan afgesproken dat ik met hem mijn eerste stukje Cake weer zou gaan eten. Uiteindelijk werd het een muffin, die ook nog eens best wel droog was, maar het was wel echt genieten.
Eigenlijk hadden we Cheltenham verder wel snel gezien en zijn we in de bus gestapt naar zijn kamer. Ook hebben we nog even boodschappen gedaan bij de Aldi. Ik was helemaal happy met de aardappel, groente en vlees maaltijd, omdat ik dat hier zo weinig eet. Als ik heel eerlijk ben hebben we eigenlijk de rest van de middag geen drol uitgevoerd. We hebben even wat geluncht en verder minstens 3 uur naar domme programma's op de tv zitten kijken. Ik merkte heel erg dat ik daar echt behoefte aan had. Gewoon even met niemand rekening hoeven de houden en lekker doen waar ik zin in had. De hamburger die we hadden voor het avondeten was helaas niet de beste die we ooit hadden geproefd, maar dat maakte niet zoveel uit. In de avond hebben we nog even een filmpje gekeken en we zijn vrij vroeg gaan slapen. Lekker onwennig, want we zijn het niet echt gewend om met zijn tweeën in een 1 persoonsbed te liggen.
Op zaterdag was het tijd om samen naar mijn huis hier te gaan. Ik merkte dat we volgens mij allebei wel een beetje zenuwachtig waren, maar ik vond het vooral heel leuk dat ik eindelijk het huis etc. aan hem kon laten zien. We waren iets eerder dan verwacht, maar daardoor kwamen we Katherine tegen toen we naar het huis aan het lopen waren en konden we lekker meerijden in de auto. In de auto was Rafe ineens heel blij om mij te zien, dus dat was ook wel eens een leuk welkom. Eenmaal aangekomen was het in eerste instantie een beetje raar. Iedereen zei hallo tegen Laurens Jan, maar ging vervolgens ook gelijk zijn eigen ding weer doen. Daardoor wisten we even niet zo goed wat we nou moesten doen. Uiteindelijk hebben we eerst maar even een rondje huis en tuin gedaan en zijn we daarna met Henry gaan voetballen. Ik had Katherine aangeboden dat wij zouden koken, dus dat was een welkome bezigheid. We gingen risotto met krab maken en dat werd echt best wel lekker. We hadden alleen, zoals altijd, een beetje teveel kaas gebruikt waardoor de krabsmaak een beetje verloren ging. Gelukkig kon iedereen het avondeten wel waarderen en daarna hebben we nog even meegekeken naar ‘Doctor Who'. Een heel bizar programma, waar ik zelf echt geen bal van snapte. Daarna zijn we lekker naar boven gegaan en heb ik Laurens Jan zelfs nog zover gekregen dat we X factor gingen kijken!
Zondagochtend heb ik echt geprobeerd uit te slapen, maar om 9 uur was ik weer lekker klaarwakker. Wel zijn we lekker langzaam opgestaan. Na het ontbijt zijn we lekker met z'n tweeën naar buiten gegaan en hebben we een stuk gewandeld. Het was echt wel even nodig om er met zijn tweeën uit te gaan. Ik had het even zwaar die ochtend omdat ik me nu wel besef hoe erg ik hem ook alweer gemist heb. Had echt het gevoel dat ik gewoon weer lekker samen naar huis wilde en het allemaal weer normaal was. Maaaaarr, dat kan natuurlijk niet en ik was ook wel vrij snel weer over dat gevoel heen. In de middag had Katherine een uitgebreide lunch voorbereid en die was ook écht uitgebreid. Ze had hertenvlees klaargemaakt en daarbij allerlei groente en aardappels. Zelfs voor een avondmaaltijd zou het uitgebreid zijn geweest dus we zaten allebei goed vol toen we klaar waren. De grap was dat ze ook nog een dessert had klaargemaakt. Allebei kregen we een enorm bord vol ‘Applecrumble'. Dit is echt een van de machtigste toetjes die ik ken en we kregen dus ook nog eens een enorm bord vol. De rest van de dag hadden we dus beiden écht geen honger meer. Na het eten hebben we heel netjes geholpen met het opruimen van de keuken en nog wat koffie gedronken met Opa en Oma, die ook mee hadden gegeten. Eigenlijk zou Laurens Jan na de lunch weggaan, omdat hij anders de laatste bus niet zou halen, maar Katherine bood aan dat hij nog wel een nachtje mocht blijven slapen. Heel erg fijn natuurlijk! Daarna zijn we nog weer gaan voetballen met Marcus en Henry, die echt enorm vals speelden. Tegen de avond besloten we om nog maar weer een stukje te gaan wandelen, omdat het weer gewoon heel erg lekker was. Volgens mij hebben we nog nooit zoveel gewandeld op 1 dag, maar dat was ongeveer de enige manier om even met z'n tweeën te zijn. In de avond hebben we zoals gewoonlijk naar het thuisfront gebeld, maar nu moest er natuurlijk naar 2 huizen worden gebeld.
Vanochtend stond ik dus gewoon weer op om te gaan werken, maar nu was ik ineens niet alleen. Veel lekkerder wakker worden als er iemand naast je ligt. Ik ben de werkdag gewoon normaal begonnen en Laurens Jan is netjes om kwart over 8 terug naar huis gegaan. Ook dit was wel eventjes lastig, omdat je toch weer even dag moet zeggen voor de komende week, maar ik kon gelukkig mijn zinnen goed verzetten door gelijk maar weer lekker hard door te werken. Het is echt wel fijn om nu in mijn achterhoofd te hebben dat ik hem aankomende zaterdag gewoon weer kan zien. Vanmiddag ga ik lekker even fitnessen in Stroud en langs de bieb om nieuwe boeken te halen. Vanaf morgen wordt het weer hier gewoon weer zoals het hoort te zijn in de herfst, dus dan kan ik wel wat nieuwe boeken gebruiken. Aankomende week heb ik een vrij drukke planning in de middagen, dus dat is echt een lekker vooruitzicht. Vrijdag zal ik weer een nieuw verhaaltje schrijven!

Week 5

Bij deze weer een verhaaltje van de afgelopen week! Voor de verandering op Donderdagavond, want morgen ga ik naar Laurens Jan!!
Maandagmiddag verliep eigenlijk wel lekker. Ik heb heel fanatiek opgeruimd en schoongemaakt en daardoor ging de tijd lekker snel voorbij. Toen Rafe terugkwam van de kinderopvang was hij verbazingwekkend vrolijk en dat bevorderd natuurlijk de sfeer. Ik heb nog even samen met Rafe en Katherine met de treinen gespeeld en toen Katherine de jongens van school ging halen, samen met Rafe, heb ik nog even gestreken. Voor het eerst was er eigenlijk niet echt een plan voor het avondeten. Marcus kreeg de overgebleven lasagne van gister en Katherine en Henry aten wat eieren met toast. Aangezien ik best wel van witte bonen in tomatensaus hou, was dat mijn avondeten. Daarna moesten we helaas Rafe zijn haar nog een keertje gaan wassen, dus dat was weer een soort van oorlog. De rest van de avond heb ik besteed aan het zoeken naar een nieuwe oplader voor mijn laptop. Nja, eigenlijk hebben Edwin en Laurens Jan dat gedaan en ik heb alleen maar informatie verschaft.

Nadat de Maandag erg goed verlopen was, begon ik Dinsdag weer met goede moed. Dit duurde echter niet zo lang. Toen Rafe uit zijn bed kwam, was het gelijk al duidelijk dat hij erg moe en humeurig was. Hij zou die dag naar de Nursery gaan, maar maakte vrij goed duidelijk dat hij daar geen zin in had. Toen Katherine de jongens echt weg moest gaan brengen was Rafe aan het spelen in de speelkamer nadat hij ons had gezegd dat hij thuis wilde blijven. Dit was dus de eerste keer dat ik en Rafe alleen waren terwijl Katherine de jongens wegbracht. Na ongeveer 2 minuten was het huis veranderd in een soort van hel. Rafe besefte zich ineens dat Mama niet meer thuis was en ging in volle vaart naar de deur rennen om achter haar aan te gaan. Katherine had de deur niet op slot gedaan, dus dit betekende dat ik achter hem aan moest op mijn sokken over het grind om hem het huis weer in te krijgen. Dit resulteerde in een soort van gevecht. Hij schopte, krabte en beet me waar hij maar kon, maar ik kon hem ook echt het hek niet uit laten gaan, want dan zou hij over de straat gaan lopen. Eenmaal binnen had hij een enorme driftbui. Ik denk tenminste dat dat de beste manier is om het te omschrijven. Ik moest bij de deur blijven staan om te zorgen dat hij er niet uit zou gaan. Rafe stond te krijsen en te gillen als een idioot en probeerde mij op alle manier aan de kant te krijgen. Het frustrerende was dat ik daar ook echt moest blijven staan, want als ik een sleutel zou halen om de deur op slot te doen, zou hij al weer naar buiten verdwenen zijn. In die maand dat ik hier nu ben, heeft hij zich nog nooit zo extreem gedragen. Hij ging echt helemaal los en ik wist gewoon niet wat ik moest doen. Het enige wat ik kon doen, was zorgen dat hij binnen bleef en proberen rustig tegen hem te praten en hem te kalmeren. Nadat hij ongeveer 15 minuten had geschreeuw etc. begon hij moe te worden en ging hij in de gang liggen om verder te huilen. Niet heel veel later kwam Katherine weer thuis en toen storte ik een soort van in. Ik heb nog nooit zo'n strijd gevoerd met een klein kind en al helemaal geen fysieke strijd, dus vond het toch echt wel moeilijk. Ik was aan het huilen en Katherine voelde zich natuurlijk super rot. Uiteindelijk heeft ze Rafe erbij gehaald en geprobeerd uit te leggen dat hij mij verdrietig had gemaakt etc. en dat hij zich echt anders moest gaan gedragen. Maarja, het blijft een klein kind en heel veel meer dan een sorry kan je ook niet verwachten. Haar conclusie was uiteindelijk ook dat hij een soort van woede aanval/ ander soort aanval heeft gehad en zoals zij het zei : 'He totally lost his mind'. Daarna heb ik nog wat van mijn schoonmaaktaken gedaan, en ben ik nog even meegeweest naar de shop om wat chocola voor Rafe te halen. In de middag zou ik namelijk nog een keertje alleen met hem zijn, wanneer Katherine naar de fitness wilde gaan. De chocola was voor het geval dat het weer helemaal fout ging en ik iets nodig zou hebben om hem te kalmeren. Het klinkt natuurlijk vrij gewaagd om dezelfde dag weer alleen te zijn met hem, maar Katherine wilde hem voor de tv gaan zetten, omdat ze echt niet wilde dat ik nog een keer hetzelfde zou moeten doorstaan. In principe hebben we dat uurtje ook wel overleefd. Rafe besefte zich op de helft ineens dat Katherine er niet meer was, maar dit keer duurde zijn tirade maar 5 minuutjes, omdat hij gewoon weer voor de tv ging zitten.
De rest van de dag was ik lekker vrij en heb ik engels geoefend en gelezen. Om half 6 heb ik het avondeten voorbereid, opgeruimd en uiteindelijk nog wat geholpen met huiswerk. Omdat ik mijn eigen laptop niet meer kon gebruiken (vanwege de kapotte oplader) was ik ineens afhankelijk van de computers van het gezin.. niet heel fijn, vooral in de avond miste ik de laptop heel erg, maar ik moest even volhouden en hopen dat de oplader snel bezorgd zou worden! Ook heb ik eigenlijk de hele avond zitten wachten op een telefoontje van Laurens Jan, want (tromgeroffel) die was aangekomen in Engeland! Uiteindelijk ging ik dus met een zeer goed gevoel slapen.

Toen ik woensdagmiddag wakker werd was het ontzettend mistig buiten. Ik dacht dat het super mooi weer zou worden dus was een beetje teleurgesteld. Gelukkig werd het inderdaad ook mooier weer in de loop van de ochtend. Om 9 uur vertrok ik naar mijn cursus en wonder boven wonder was ik voor het eerst gewoon netjes op tijd! De cursus was wel weer gezellig en er was ook nog een nieuw meisje. Heel wijsneuzerig, maar wel aardig! Ook hebben we voor het eerst huiswerk gekregen. De lerares was helemaal verbaasd dat we dat wilde, maar we hebben gewoon tijd zat om wat extra te oefenen thuis. Na de cursus ben ik even langs het fitness center gegaan. Ik wilde even checken of ik ook gewoon 1 keer kon komen en dan voor die ene keer kon betalen, in plaats van een maand abonnement. Gelukkig kan dat, dus nu ga ik het een paar keer uitproberen en wanneer het slechter weer wordt ga ik denk ik een membership nemen. Verder heb ik met Felicia op een terrasje gezeten, want net als in Nederland was het hier boven de 25 graden. Erg lekker dus. Daarna heb ik de bus terug genomen en heel enthousiast het stuk van Nailsworth naar Horsley gelopen vanuit de gedachte dat het super lekker weer was en een wandeling dan geen kwaad kan. Het bleek toch wel heel erg warm, maar lekkerder dan het zitten in een bus. Eenmaal thuis ging ik snel nog even mijn mail checken op de ‘gezamenlijke' computer en was het vrij snel weer tijd om te gaan werken. Gelukkig werd niet heel veel later ineens mijn nieuwe oplader bezorgd. Het was echt niet normaal hoe opgelucht ik daardoor was. De jongens kwamen die middag iets eerder thuis van school wat ontzettend mazzel was, vanwege het mooie weer. Voor het eten heb ik nog even lekker met ze gevoetbald en geprobeerd wat actiefoto's te maken. Dit vonden ze helemaal geweldig, dus vond het echt een heel goed idee van mezelf. Daarna lekker pasta gegeten en toen het bad klaar gemaakt voor Rafe. Katherine wilde graag proberen of het mogelijk was dat ik Rafe in bad zou doen. Zij verstopte zich in het kantoor en ik ging Rafe mee naar boven nemen. In eerste instantie wilde hij niet en begon hij te huilen, maar gelukkig was Henry ook nog in de buurt. Rafe luistert natuurlijk veel beter naar zijn oudere broer, dus toen Henry zei dat hij maar gewoon moest kalmeren, deed Rafe dat ook heel erg snel. Vervolgens heb ik hem ervan kunnen overtuigen dat hij met mij in het bad moest en dat mama daarna zijn verhaaltjes voor zou lezen. Hij vond het niet echt leuk, maar accepteerde het wel zonder al teveel drama. Ik heb hem dus voor het eerst in mijn eentje in bad kunnen doen en hij had het nog naar zijn zin ook. Weer een stapje vooruit dus! Na het bad gingen we zoals ik had beloofd op zoek naar mama. Helaas dacht Katherine dat het allemaal wel prima ging en was ze lekker de hond aan het uitlaten. We hebben dus een kwartier lang het huis doorgelopen op zoek naar mama. Gelukkig kon ik Rafe wel kalm houden en ging het allemaal goed tot we haar vonden. Ik was echt super opgelucht, want het voelde echt als een grote vooruitgang dat hij een keertje niet helemaal overstuur raakte etc. Daarna was ik lekker klaar met werken en kon ik weer op mijn eigen laptopje skypen. Hulde aan Edwin en Laurens Jan voor het vinden van een goede nieuwe oplader.

Vandaag verliep de ochtend eigenlijk ook heel soepel. Katherine ging de jongens naar school brengen en zou daarna tot 11 uur wegblijven. Rafe vond het in het begin natuurlijk niet leuk, maar dit keer huilde hij nog geen eens 5 minuten. Hij had vrij snel door dat hij geen keus had, dus dat ging goed. Heb lekker met hem gespeeld, maar merkte wel gelijk dat ik het ontzettend vermoeiend vond. Kinderen van drie willen best wel veel aandacht geloof ik ;) Op een gegeven moment had hij alle schoenen uit de gang door de hele keuken gegooid. Ik wilde dat hij dat ging opruimen, maar hij natuurlijk niet. Toen heb ik gezegd dat ik ging wachten tot we het samen op gingen ruimen en dat ik daarna pas weer verder wilde spelen. Hij ging natuurlijk eerst in zijn eentje verder spelen en weigeren om op te ruimen, maar na 20 minuten raakte hij verveeld en ging hij netjes de schoenen opruimen, zodat ik weer met hem wilde spelen. Super trots momentje, omdat hij over het algemeen nog heel slecht naar me luistert. Toen Katherine thuiskwam ging ik er gelijk vandoor om in Stroud te gaan fitnessen. Dit viel me eigenlijk super mee. Ik dacht dat het best wel duur zou zijn (lees 7 pond per keer) maar omdat ik student ben, was het ineens maar 3 pond. Weer een meevaller. Voor die prijs kan ik wel een paar keer in de week fitnessen! Na het fitnessen hebben we nog even in het park gezeten en geluncht. Ik met een broodje en Felicia met een tonijnsalade, die overigens heel erg lekker rook. Daarna heb ik snel de bus gepakt naar huis om thuis nog even een uurtje helemaal niks te doen, want ik hoefde pas om half 5 weer te beginnen. Verder merkte ik dat ik de hele dag al zat te denken wat ik Vrijdag allemaal mee moest nemen naar Cheltenham. Ik had echt mijn gedachten er niet zo heel goed bij. Verheugde me er zo erg op om Laurens Jan weer te zien! Helaas kreeg ik om half 4 al een smsje van Katherine met alle dingen die ik nog even moest doen. Geen uurtje niks doen dus. Ik heb weer mijn speciale rijstmaal gemaakt en tussendoor nog wat huishoudelijke dingen gedaan. Het eten was weer lekker en na het eten heb ik wat Latijnse woorden geleerd met Henry. Hier waren we echt super lang mee bezig, dus heb netjes tot 8 uur gewerkt. Nu merk ik echt heel erg dat ik niet kan wachten tot morgen en ben ook in gedachten mijn spullen al aan het inpakken om lekker een nachtje ergens anders te slapen. Na het weekend horen jullie wel weer nieuwe avonturen!

Liefs

Weekend 4

Bij deze mijn belevingen van afgelopen weekend. Helaas was dit weekend iets minder interessant dan de vorige, maar het blijft leuk om lekker twee daagjes wat voor jezelf te kunnen doen. Vrijdagavond was net als alle andere avonden, alleen had ik nu een soort van helemaal niks te doen. Om half 5 had ik het eten voorbereid en het enige wat ik hoefde te doen, was wachten tot de jongens uit school kwamen om kwart voor 6. Toen bleek dat Katherine later dan normaal wilde gaan eten en daarna was ik om 7 uur al weer klaar. Niet verkeerd dus. Zaterdag was echt wel een leuke dag. Ik heb voor het eerst echt een soort van uit kunnen slapen en lekker van vrijdag avond half 10, to zaterdagochtend half 10 geslapen. Denk dat ik het toch wel even nodig had. Lekker rustig ontbeten en om half 12 de bus genomen richting Stroud. Daar had ik met Felicia afgesproken om naar de film te gaan. Gelukkig is de film niet zo heel erg duur hier (lees 6.50 pond), dus ik denk dat ik dat zeker wel vaker ga doen. We gingen naar de film : ‘I don't know how she does it' en het was helaas niet zo heel erg interessant. Het was op zich wel een prima film, maar vrij voorspelbaar. Voor mij kon dit de pret gelukkig niet echt drukken, want ik was in een bioscoop en tenminste niet thuis op mij kamer! Na de bioscoop zijn we nog even Stroud ingegaan om iets te eten en kleren voor Felicia te zoeken. Vooral het eten zoeken was nog een hele onderneming. Omdat Felicia uit Zweden komt, is ze gewend om best wel uitgebreid te lunchen. Ik ben precies het tegenovergestelde gewend en ben tevreden met een broodje van de bakker. We moesten dus even goed zoeken om aan beide wensen te kunnen voldoen. Uiteindelijk heb ik ergens een broodje gekocht en zijn we daarna gaan zoeken naar een plek waar Felicia Fish en Chips kon eten. Uiteindelijk kwamen we bij een soort van snackbar waar we sowieso niet nog een keer naartoe gaan. De chips waren niet echt lekker, maar ik hoefde ze dus gelukkig ook niet te eten ;)
Daarna gingen we proberen kleren te zoeken voor Felicia. Felicia koopt nogal veel kleren, maar nu had ze kleren nodig voor een bruiloft hier in Engeland. Ze vond het alleen heel erg moeilijk om te bepalen wat je nou eigenlijk aankon naar een bruiloft hier, dus dat hebben we even samen gedaan. Uiteindelijk hebben we echt wel wat leuks gevonden, dus ik denk dat het nu wel goed moet komen. Ik blijf me verbazen over de gemakkelijkheid waarmee zij haar geld uitgeeft. Ik probeer hier echt ook nog wat geld over te houden, maar zij geeft elke week haar volle 100 pond uit aan van alles en nog wat. Volgens mij zou ik daar heel hard mijn best voor moeten doen. Ik had wel ergens een hele leuke broek gezien die ik misschien wil gaan kopen aankomende week, maar zelfs dan moet ik hard mijn best gaan doen om al mijn geld uit te geven.
Ook was ik Zaterdag heel blij met de bus. Tot nu toe moest ik elke keer 6 pond betalen om op en neer naar Stroud te kunnen met de bus, wat eigenlijk best wel veel geld was. Het leuke is nu, dat ik me afgelopen week heb ingeschreven voor de cursus Engels. Hiermee ben ik nu een officiële student aan het Stroud College en krijg ik korting op de bus. Niet een beetje korting, maar heel veel korting. Ik hoef nu nog maar 1.20 pond te betalen voor een enkeltje, wat betekent dat ik nu voor 2.40 pond op en neer kan naar Stroud. Ik was helemaal happy gister, omdat dit me dus heel erg veel reisgeld gaat schelen. Nu kan ik wat vaker naar Stroud gaan, zonder dat ik gelijk denk dat het wel veel geld kost met de bus etc. Zaterdagavond heb ik lekker een curry gegeten. Het avondeten is ondertussen een beetje een strijd geworden. Katherine heeft natuurlijk twee zoons die onwijs veel eten. Nu vind ze elke keer dat ik te weinig eet in de avond en schept ze altijd extra op. Ik heb besloten me er maar niet te druk over te maken, maar ik krijg het gewoon niet altijd op. Gelukkig doet ze dan ook niet echt moeilijk.

Zondag was zoals altijd een dag waarop ik eigenlijk bijna niks doe. Ik werd weer lekker vroeg wakker (lees 7.30) en heb maar weer rustig aan ontbeten. Daarna een beetje gelezen en lekker hardgelopen. Het is echt heel erg fijn om in de ochtend hard te lopen en daarna lekker je dag te beginnen. De rest van de ochtend heb ik besteed aan een het schoonmaken van mijn kamer en de badkamer. Toen ik bezig was met schoonmaken kwamen Rafe en Marcus naar boven. Rafe wilde nu ineens wel weer met me spelen, maar het kwam mij gewoon even niet goed uit. Ik was aan het schoonmaken en wilde dat gewoon klaar hebben. Binnen een paar seconden waren die twee jongens in mijn kamer Hide and Seek aan het spelen. Ik merkte dat ik dat toch niet echt fijn vond, omdat het wel mijn kamer is en er genoeg spullen en kleren liggen waarvan ik niet wil dat Rafe er wat mee doet. Uiteindelijk kon ik ze wel mijn kamer uit krijgen, maar voelde me toch een beetje schuldig. Rafe wilde eindelijk uit zichzelf met me spelen en dan stuur ik hem weg. Ben uiteindelijk maar even naar Katherine gegaan om dit te bespreken en ze snapte me wel. Ze gaat ook tegen de jongens zeggen dat ze moeten proberen mijn kamer te vermijden. Als Rafe toch weer mijn kamer inkomt, moet ik maar gewoon proberen m'n laptop veilig te stellen etc.
Op Zondag merk ik toch wel dat het contact met het gezin voor mij een beetje een ding is. Ik vind het moeilijk om daar de balans in te vinden. Aan de ene kant is zondag de enige dag waarop ik echt een beetje tijd door zou kunnen brengen met Marcus en Henry, maar aan de andere kant is het ook mijn vrije dag en merk ik dat ik echt wel behoefte heb aan een beetje rust in m'n hoofd. Ook wil ik niet de hele dag op mijn kamer zitten, maar als ik beneden ben, doet iedereen toch ook zijn eigen ding. Toen ik in de middag ging lunchen bleek dat iedereen weg was. Ik had geen idee waar ze waren en voelde me ineens heel alleen. Gelukkig heb ik heus wel genoeg dingen die ik kan doen, dus ik overleefde het alleen ook wel.
Iets wat er de afgelopen week best wel een beetje insloop is dat ik het nu moeilijk begin te vinden om zo ontzettend afhankelijk te zijn van het schema van anderen. Omdat ik op kamers woonde, was ik best wel gewend om te eten wanneer ik wilde en gewoon lekker mijn eigen ding te doen. Hier kan dat natuurlijk niet. Qua eten ben ik afhankelijk van wat Katherine wil maken en aangezien dat 5 keer in de week pasta is, ben ik daar niet altijd blij mee. Ook ben ik gewoon afhankelijk van wat er in de koelkast ligt etc. Dit zijn hele kleine dingen, maar daardoor ga ik ook juist die kleine dingen in Nederland weer meer missen. Het vergt best wel veel energie om altijd maar bezig te zijn met wat er van je verwacht wordt en hoe het gezin wil dat je iets aanpakt. Ik denk dat ik me best wel goed aan heb kunnen passen, maar nu het allemaal wat normaler wordt, begin ik me pas te beseffen dat het best wel lastig is om alles goed te blijven doen en een onderdeel te worden van het gezin.
De rest van de dag verliep lekker als een typische zondag. Als avondeten hadden we lasagne, waar ik wel mee kon leven en de rest van de avond bestond uit Katherine overtuigen dat ik echt geen crumble meer hoefde en X factor kijken! Ook is er helaas hoofdluis geconstateerd in dit huis en gister gingen we toch maar proberen om Rafe zijn haar te wassen. Eigenlijk is het helemaal niet grappig, maar we hadden drie mensen nodig om hem vast te houden etc. Ik vond het hilarisch! Het lijkt wel oorlog in dit huis als zijn haar moet worden gewassen, maar ik vond ook echt dat het moest gebeuren. Je kan een kind moeilijk met hoofdluis naar een kinderdagverblijf sturen, wat ze dus wel de hele week al had gedaan..

Vanochtend was ik eigenlijk best wel happy. Ik heb netjes tot tien uur gewerkt en toen ben ik gelijk weggegaan voor een bezoekje aan de dokter. Mijn oren doen een beetje raar op het moment en ik wilde toch even checken of het er allemaal goed uitzag, zodat ik me geen zorgen hoef te maken. Het was al gelijk weer duidelijk dat mijn oren vrij apart zijn, want de dokter begon gelijk te zeggen dat het er allemaal inderdaad heel apart uitzag. Gelukkig waren er geen tekenen van ontsteking of iets dergelijks, maar ik kreeg wel gelijk de mededeling dat als ik ook maar een beetje een vochtig oor zou krijgen ik gelijk dezelfde dag nog langs moest komen etc. Ik werd dus wel serieus genomen.
Daarna ben ik gelijk naar Stroud gegaan. In mijn eentje dit keer, maar dat vond ik eigenlijk wel prima. Ik had een hele leuke broek gezien en wilde die gewoon op mijn gemak eventjes gaan passen. Helaas heb ik wel dikke pech in de winkels hier. De meeste winkels hebben als kleinste maat een 8, wat gelijk staat aan maat 36 in Nederland. Qua broeken is die maat gewoon te groot voor mij, dus ik paste eigenlijk helemaal niks. Gelukkig heb ik qua shirtjes wat meer mazzel. Sommige dingen zijn in 8 te groot, maar een aantal dingen passen gelukkig wel. Blijkbaar zijn er niet zo heel veel kleine mensen hier in Engeland. Tot nu toe heb ik alleen nog maar een maatje 6 gezien in de Primark, maar dat is dan ook een internationale winkel. Uiteindelijk heb ik hele leuke trui gevonden en een wat grotere tas. Ik merkte dat ik steeds problemen heb met alle spullen die ik mee wil nemen, dus die had ik echt nodig. Het feit dat ik hier een student ben nu, maakte het shoppen nog leuker aangezien ik ineens 20% korting kreeg.
Ik heb de afgelopen dagen geprobeerd wat vaker foto's te maken, maar ben er nog niet helemaal aan gewend. Ik ben mezelf aan het aanleren om ook van de kleine simpele dingen foto's te maken, zodat ik die allemaal terug kan zien aan het eind. Heb nog steeds niet zoveel foto's van mezelf, maar Katherine heeft al aangeboden heus wel wat vaker foto's van mij te willen maken ;) Ga vandaag een aantal foto's van afgelopen week uploaden :)

Liefs!

Week 4

Hier weer een nieuw verhaaltje van de afgelopen week ? Ondanks dat de maandagochtend wat stroef verliep, werd de maandagmiddag ineens nog leuk. Toen ik naar beneden liep om te lunchen, kwam Rafe ineens naar me toe en vroeg me of ik mee wilde spelen. Ik heb dus een poosje op de speelkamer met de treinen gespeeld. Dit was natuurlijk heel erg leuk, maar helaas moesten we na een kwartier echt stoppen, omdat hij naar de speciale Playgroup moest. De rest van de middag verliep eigenlijk heel rustig. Ik heb een beetje op het eten gelet en verder de jongens weer geholpen met hun huiswerk. Marcus heeft aankomende maandag een toets over 10 franse woordjes. Je zou denken dat dit makkelijk is, maar voor hem is dat helaas niet het geval. Aangezien hij super dyslectisch is, kan hij de simpelste franse woorden gewoon niet eens onthouden en heeft hij ontzettend moeite met de spelling. Heel frustrerend voor hem natuurlijk, dus hoop dat ik hem daar een beetje mee kan helpen. Verder heb ik 's avonds nog een kort gesprekje gehad met Katherine. We denken allebei dat Rafe op dit moment heel bewust moeilijk aan het doen is als het om mij gaat. Aankomende donderdag wil ze ons alleen gaan laten voor ongeveer 3 uurtjes om zo zijn negatieve cirkel te doorbreken. Erg fijn voor mij, want dit betekend dat ze er in ieder geval iets aan wil doen!

De Dinsdag was eigenlijk echt een hele leuke dag! 's Ochtends begon ik gewoon weer met schoonmaken, maar eigenlijk was dit heel erg relaxt. De hele ochtend verliep gewoon heel soepel en de eerste paar uurtjes waren echt zo voorbij. Toen ik om 10 uur klaar was, ben ik gelijk gaan hardlopen en gaan douchen, omdat ik om kwart voor 12 met Felicia afgesproken had in Stroud. We hebben weer lekker koffie gedronken en het was opnieuw weer heel gezellig. Van zulke momenten wordt ik echt super happy hier, omdat het gewoon heel fijn is om met iets anders bezig te zijn dan huishouden en kinderen. Ook heb ik nog een hele goedkope trui gekocht (lees 8 pond) en ‘fluffy socks' omdat ik zulke koude voeten heb hier. De hele middag was dan ook goed geslaagd. Toen ik thuiskwam vroeg Katherine zich af hoe het nu eigenlijk met me ging en hoe ik overal over dacht. Ze wilde dat wel eens weten nu ik hier bijna een week was. Dit gesprek was eigenlijk heel fijn. Omdat Rafe op dit moment 3 verschillende playgroups heeft, wil ze er waarschijnlijk één gaan skippen. Dit zou betekenen dat hij 2 dagen in de week extra thuis gaat zijn. Haar idee was om van die dagen een soort van Merel en Rafe dagen te maken, zodat hij zou weten dat hij met mij gaat spelen op die dagen. Ik ben hier natuurlijk heel erg blij mee, want zo krijg ik wat meer het gevoel dat ik een au pair ben hier. Het leek haar een heel goed idee, maar ze wilde eerst van mij weten of ik van plan was om hier te blijven. Het zou natuurlijk heel vervelend zijn als ze de nursery stopzet en ik er vervolgens over 2 weken vandoor ga. Gelukkig kon ik haar heel eerlijk zeggen dat ik van plan ben om te blijven en dat het voor mij heel fijn zou zijn als ik wat meer voor Rafe kon zorgen. Verder hebben we het over de vakantie gehad. Ergens is Katherine bang dat als ik met oud en nieuw naar huis zou gaan, ik niet meer terug wil komen. Ze wilde eigenlijk een soort van bevestiging dat ik er ook nog zou zijn in Januari en Februari, omdat dit voor hun de drukste maanden zijn. Die bevestiging heb ik natuurlijk ook gegeven, want ik ga er natuurlijk voor om dit allemaal gewoon netjes af te maken! Het hele gesprek verliep eigenlijk heel goed en gelukkig bleek ook dat ze echt wel heel erg blij zijn met mij. Ze begon zelf weer over het schoonmaken en dat ze dat echt wel wilde beperken. Ook dacht ze dat ik in de schoolvakanties van de jongens een stuk minder schoon kon maken en meer met de jongens kon spelen. Klinkt allemaal goed dus! Het is heel fijn om te weten dat zij ook gewoon wil dat Rafe zich beter gaat gedragen naar mij toe en dat we daar precies hetzelfde over denken. Ook is het voor haar natuurlijk fijn dat ze weet dat ik wil blijven etc. Na dit gesprek voelde ik me eigenlijk echt heel erg goed. We hebben best wel open gepraat over hoe het voor mij allemaal voelt en ook over haar angst dat ik het niet genoeg naar mijn zin heb. Het is heel erg fijn om te weten hoe we er allebei over denken.
De rest van de dag ging verder ook weer heel erg rustig. Ik heb de was opgeruimd en me verder ontfermd over het eten. Vorige week hadden we een nieuw recept uitgeprobeerd en dat heb ik deze week weer gemaakt. Ook nu zei Katherine weer: Koken is waarschijnlijk een welkome afleiding van het schoonmaken ? Toen de jongens thuiskwamen heb ik de keuken opgeruimd en Marcus geholpen met zijn lezen en Frans. Toen ik even later Rafe's kamer in kwam , wilde hij zowaar dat ik mee speelde. Ik ben daar een half uur geweest en het ging eigenlijk heel erg goed. Gevolg was dus dat ik uiteindelijk de dag heel erg goed afsloot. Het was echt een positieve dag!

Woensdag was ook weer een drukke, maar daardoor leuke dag. De ochtend begon rustig aan, en na een uurtje werken, kon ik alweer stoppen omdat ik naar school moest. Helaas stond ik veel te lang op de bus te wachten en kwam die dus 20 minuten te laat. Omdat Rafe voor het eerst naar de playgroup hier in het dorpje ging, kon Katherine me niet even snel naar school brengen, waardoor ik dus na een hoop gestres een kwartier te laat kwam. De cursus was wel weer prima, maar over het algemeen toch ook weer te makkelijk. We moesten een paar examens doen om te kijken naar ons niveau en daar was ik zo mee klaar. Ik zal volgende week wel zien wat daar uit is gekomen. Na de cursus heb ik samen met Felicia nog even koffie gedronken bij iemand uit de klas en dat was ook gewoon heel gezellig. De rest van de middag heb ik in de bieb gezeten om mezelf wat extra grammatica te leren. Heb een heel goed boek geleend nu, dus kan nu lekker nerdie thuis extra gaan oefenen!
Eenmaal weer thuis verliep alles ook weer rustig. Marcus kwam eerder thuis vandaag dus dat was heel erg fijn voor hem. We konden voor het eten zijn huiswerk al maken, zodat hij de hele avond verder kon spelen. Ook met Rafe ging het verrassend goed. Hij heeft eigenlijk helemaal niet moeilijk gedaan naar mij toe. Na het eten heb ik zijn bad voorbereid en terwijl hij in bad zat is Katherine gewoon weggelopen. Hij bleef wonderbaarlijk rustig, maar wilde wel na 5 minuten al uit bad. Gelukkig kreeg ik hem zover dat we eerst naar zijn kamer gingen om pyjama aan te trekken etc. en dan pas mama zouden gaan zoeken. Omdat Katherine Henry aan het helpen was met zijn Frans heb ik voor Rafe een dvd aangezet en dit werd ook allemaal gewoon geaccepteerd. Gevolg was dat ik drie kwartier met hem naar treinverhalen heb zitten kijken, maar dat het allemaal voor het eerst zonder gezeur van zijn kant ging. Ik begon dus echt voor het eerst te denken dat er vooruitgang aan zat te komen!

Gisteren begon ik dan ook met goede moed. Katherine zou in de ochtend een paar uur weggaan, zodat ik alleen met Rafe zou zijn. Het enige wat dus even helemaal fout ging was dat Matthew ook gewoon thuis was. Hij moest werken en de afspraak was dat hij gewoon in zijn kantoor zou blijven zitten, zodat Rafe alleen maar wat met mij kon doen. Natuurlijk ging Rafe keihard krijsen toen z'n mama wegging, maar hij bedacht zich ook heel snel dat papa natuurlijk nog in zijn kantoor zat. Het was dan ook heeeeeeel frustrerend toen Matthew 2 seconden later samen met Rafe het kantoor uitkwam. Hij is de rest van de ochtend in de keuken gebleven en Rafe heeft alleen maar achter hem aangelopen, wat natuurlijk te verwachten. Heel erg lastig voor mij, omdat ik steeds maar weer moest proberen om de aandacht van Rafe te krijgen. Gelukkig was Katherine ook best wel pissig toen ze terug kwam. Ze vond het echt niet tof van Matthew dat hij zich niet aan de afspraak had gehouden en dat hij zich zo snel over had laten halen door Rafe. Ik ga het maar gewoon weer snel vergeten en volgende keer gaat het vast wel weer beter. De rest van de dag heb ik vrij weinig gedaan. Voornamelijk tv gekeken voor ik weer aan het werk moest. De avond verliep ook weer lekker rustig en ik heb echt heel lekker gegeten. Een verse vis gevuld met allerlei kruiden. Ook was ik om kwart over zeven al klaar, waar ik die dag dus echt heel erg blij mee was.

Deze ochtend heb ik zoals elke vrijdag gewoon schoongemaakt. Best wel prima eigenlijk. Ik bedenk me nu ineens dat ik hier vandaag echt al 4 weken ben, en dat dat dus eigenlijk al bijna een maand is! Ik kan niet zeggen dat het sneller is gegaan dan verwacht, maar toch ook niet langzamer. Aankomend weekend ga ik niet zoveel doen, aangezien ik denk ik even de tijd ga nemen om uit te rusten ? Zaterdag ga ik wel in de middag naar de film, dus jullie horen wel wat ik ervan vond ;)
Ik zie dat het verhaal deze week heel lang is geworden, maar ik merk dat het voor mezelf heel fijn is om alles zo uitgebreid op te schrijven.

Liefs Merel

Weekend 3

Hoi allemaal!

Vanochtend ben ik weer begonnen met werken, dus dat betekend dat het weekend weer is afgelopen. Ik heb eigenlijk best wel een heel leuk weekend gehad, dus dat is mooi!

Zaterdag had ik met Felicia afgesproken om naar Cheltenham te gaan. Ik was best wel zenuwachtig, want we zouden samen naar een kamer gaan kijken die Laurens Jan misschien zou kunnen huren :) Ik hoopte natuurlijk heel erg dat het iets zou zijn, dus de zenuwen waren goed aanwezig. Eerst hebben we een uur in de bus gezeten om in Cheltenham te komen. Gelukkig had de verhuurder van de kamer aangeboden om ons in het centrum van Cheltenham op te komen halen. Dit was echt heel erg handig, aangezien we anders nog een andere bus hadden moeten nemen en een stuk hadden moeten lopen. Daarnaast was het ook wel weer een beetje spannend, want we hadden natuurlijk geen idee bij wat voor iemand we in de auto zouden stappen. Het klonk allemaal wel prima en we waren natuurlijk met zijn tweeën, maar toch!

Het wachten op de verhuurder was eigenlijk heel erg lachwekkend. We wisten alleen maar dat hij in een grijze auto zou komen, dus we hebben ongeveer 10 minuten naar elke grijze auto staan wijzen die langskwam. Achteraf moet dit er natuurlijk idioot uit hebben gezien. Gelukkig was het vrij duidelijk wie we moesten hebben toen hij eenmaal aan kwam rijden. Het was een hele normale man en hij heeft ons de hele rit duidelijk gemaakt waar we heen gingen rijden etc. Denk dat hij ons heel graag duidelijk wilde maken dat we ook echt naar de kamer gingen.De kamer zelf viel gelukkig ook mee. Het was wel een hele kleine kamer, maar het huis zag er verder prima uit. Er komt een schoonmaakster elke week en de jongens die er al wonen houden de keuken blijkbaar wel goed schoon.Verder is het een hele rustige buurt, waar volgens mij alleen maar gezinnen wonen. Eigenlijk waren we er dus wel heel snel uit dat het er goed uit zag, dus toen konden we weer terug worden gebracht naar het centrum.Ondanks alles waren we allebei best opgelucht dat we gewoon weer in het centrum stonden en we vonden het toch wel avontuurlijk van onszelf dat we dit gewoon maar gedaan hadden.

De rest van de dag hebben we nog een beetje geshopt (eigenlijk heeft voornamelijk Felicia geshopt) en hebben we pizza gegeten. Heb me onwijs zitten verbazen, want Felicia pakt gewoon alles wat ze leuk vindt en past het niet eens even aan. Ik ben veel zuiniger met mijn geld hier, dus dat verschil werd die middag pijnlijk duidelijk. Ook wilde ze graag pizza eten, maar achteraf bleek dat voor mij echt veel teveel te zijn als lunch. Maar het was gewoon wel heel gezellig. Ik moest ook nog bestelde schoenen ophalen voor Henry. Dit was helaas niet zo'n succes, want ze bleven me maar vertellen dat die schoenen er nog niet waren en dat ik had moeten wachten tot ze zouden bellen. Ik vertrok dus zonder schoenen. Op de terugweg zijn we nog even uitgestapt in Stroud om te kijken of er ergens een fitness centrum was. Die was er wel, maar voor mij is het te duur om daar een abonnement te gaan nemen. Het was 35 pond per maand, maar het kost mij ook nog 6pond reisgeld elke keer als ik erheen ga, dus dat vond ik teveel. Die avond heb ik eigenlijk een soort van helemaal niks meer gedaan. Was echt best wel moe. Had nog wel een discussie met Katherine, aangezien ze vindt dat ik te weining eet. Moest haar er even van overtuigen dat het echt wel goed zou komen en dat mama het niet erg zou vinden dat ik geen cake etc. eet hier. Ook bleek dat de schoenen die ik op had zullen halen wel gewoon klaar hadden gestaan. Heel frustrerend dat ik die middag gewoon werd weggestuurd.

Zondag was weer een dag waarop ik eigenlijk niet zoveel kon doen. Ik had me er op voorbereid en heb voornamelijk nederlandse tv gekeken op mijn laptop. Nu ik van tevoren weet dat de zondagen gewoon heel saai zijn, kom ik ze beter door. Ook heb ik voor het eerst kunnen lachen om Rafe. Hij had een heliumbalon gekregen, maar die had hij natuurlijk losgelaten in de tuin. Gevolg was dat de balon aan de schoorsteen hing. Wij wister dat niet en hij kwam binnen en bleef maar vragen om een grote ladder. Echt hilarish, want wij snapten natuurlijk niet waarom. Hij had in de tuin zo'n klein keukentrapje neergezet en wilde daarmee de balon van de schoorsteen gaan halen, wat dus eigenlijk heel schattig was. Het eindigde natuurlijk wel in tranen, omdat hij besefte dat de balon niet meer terug zou komen.

Vanochtend ben ik gewoon weer begonnen aan de nieuwe week. Helaas begon dit niet zoals gehoopt. Ik begon met schoonmaken en zodra Rafe uit zijn bed kwam, begon hij al gelijk duidelijk te maken dat ik niet in de buurt mocht komen. Ik heb dus nog wat schoonmaakdingen afgemaakt, en ben toen maar naar de speelkamer gegaan. Katherine probeerde weg te gaan en mij met Rafe te laten spelen, maar dat accepteerde hij totaal niet. Hij bleef maar nee tegen mij zeggen en begon te huilen en later ook te gillen. Uiteindelijk gingen we dus met zijn drieën naar beneden. Katherine besloot dat we Gingerman cookies konden bakken. Dit ging wel goed en ik mocht ook wel een beetje helpen van Rafe, maar zijn mama moest continue in de buurt zijn. Toen ze 10 minuten weg ging om eieren te halen ging hij gelijk naar mij schreeuwen en zich op de gang opsluiten. Hij was helemaal niet overstuur, maar zodra ik in de buurt kwam ging hij wel weer schreeuwen en huilen. Ik heb dit tegen Katherine gezegd, en volgens mij beseft ze nu ook wel dat hij het allemaal heel bewust doet. Ze zegt zelfs dat hij ons gewoon allemaal onder controle wil houden. Ik hoop alleen wel dat we daar snel wat aan gaan doen, want dit is echt heel irritant en vermoeiend. Ik moet gewoon echt binnenkort gaan vragen of ze een manier gaat bedenken om te zorgen dat hij daarmee ophoudt. Nu weet hij gewoon dat als hij gaan schreeuwen of huilen dat hij dan niet met mij hoeft te spelen. En dat schiet natuurlijk niet op.

Nu heb ik lekker een middagje vrij en denk dat het binnen blijven wordt. Het regent namelijk best wel heeeeel erg hard. Ik hoop dat er deze week wat vooruitgang gaat komen in de relatie tussen mij en Rafe, anders moet ik vrijdag gaan praten over een eventuele oplossing of iets dergelijks, maar dat zijn natuurlijk niet de leukste gesprekken. Jullie horen Vrijdag weer van me!

Liefs Merel

Week 3

Hoi allemaal!

Ondanks dat ik het niet zo zag zitten aan het begin van de week, is het deze week toch allemaal weer wat beter gegaan dan vorige week, dus dat is goed! Maandagmiddag was het heel slecht weer en wilde ik eigenlijk binnen gaan zitten, maar ben uiteindelijk toch met Katherine meegereden naar Cirencester. Heel erg leuk dorpje, alleen jammer dat het voor mij nogal moeilijk te bereiken is. Ik heb daar de beroemde 1 poundstore gevonden, zoals de euroland in Nederland, dus heb me daar prima vermaakt ;). De avond verliep verder rustig en hoefde bijna niet te helpen met huiswerk etc.

Dinsdag was opzich wel prima, maar Rafe ging naar Nursery, wat betekend dat ik dus niet op hem hoef te passen en dat ik tijd heb om schoon te maken. Ik heb er niet zo heel veel problemen mee, maar dat maakt de dag toch wat minder leuk dan andere dagen. Heb al mijn normale taken gedaan en 's middags de schoonmaaksters nog een beetje geholpen. Ook vroeg Katherine me om de koelkast schoon te maken. Eigenlijk wilde ik dit weigeren, omdat ik denk dat het niet tot mijn taken behoord, maar durfde geen nee te zeggen. Achteraf was ik daardoor wel een beetje teleurgesteld in mezelf. Toen Rafe thuiskwam van de Nursery was het hetzelfde verhaal als altijd. Hij had niet zo'n zin in mij, dus ik heb voor het eten gezorgd en de jongens met huiswerk geholpen.Ik ben deze week voor het eerst mijn uren bij aan het houden, zodat ik aan het eind van de week weet hoe de verhouding tussen de huishoudelijke taken en andere taken ligt :)

De woensdag was wel een hele leuke dag! Eerst had ik de eerste les van mij Engelse cursus. Dit was allemaal nog heel inleidend en we kregen vooral de schoolregels te horen. De rest van de les was vrij simpel, dus hoop dat dat volgende week wat moeilijker gaat worden. Het was verder wel een hele leuke groep, dus alleen al voor het ontmoeten van mensen ga ik de cursus wel volgen. Die middag ben ik met Felicia (zweeds meisje) wat gaan drinken en met Marilyn (duits meisje). Was echt heel erg gezellig en heb nu dus twee mensen waarmee ik af en toe wat af kan gaan spreken! Toen ik 's middags weer moest gaan werken heb ik het eten voorbereid en dat vond ik eigenlijk ook wel prima om te doen. Ik vind koken best wel leuk, dus dan vermaak ik me wel. Na het eten wilde de jongens met me voetballen buiten. Katherine twijfelde even, want volgens mij wilde ze dat ik gewoon de keuken op ging ruimen, maar uiteindelijk vond ze het toch wel goed. Gelukkig maar, want ik ben hier toch voor de kinderen lijkt me. Daarna moest er natuurlijk nog weer huiswerk worden gemaakt, dus heb mijn Frans weer een beetje op moeten halen.

Gisterochtend was ook weer een hele leuke ochtend. Heb samen met Rafe muffins gemaakt en dat ging wonderbaarlijk goed. Katherine moest wel de hele tijd in de buurt zijn, maar hij vond de muffins zo leuk dat het eigenlijk niet uit maakt dat hij ze met mij moest maken. Het werd natuurlijk wel een grote puinzooi, maar daar kreeg ik wel twee uurtjes met Rafe spelen voor terug. Hij is nog steeds heel erg onvoorspelbaar, maar af en toe geeft hij me nu dus wel een kans. Ook vertelde Katherine dat hij nu elke keer als hij naar Nursery gaat, blijft zeggen dat hij weer naar huis wil naar Merel. Heel erg raar, want als hij dan eenmaal thuis is wil hij niks met me te maken hebben. Voor de rest heb ik ook gisteravond het eten weer klaargemaakt en nog meer Frans huiswerk gemaakt. Krijg echt respect voor die oudste twee jongens, aangezien ze om half 6 thuiskomen, eten en dan nog minstens een uur huiswerk moeten maken.

Vanochtend heb ik ook weer schoongemaakt, omdat het weer Nursery dag is. Daarna ben ik gaan hardlopen naar Nailsworth. Terug kon ik dan meerijden met Katherine, dus dat vond ik een goede deal. Nu nog even zorgen dat ik de rest van de dag wat te doen heb en dan is het morgen al weer weekend! Ga met Felicia naar Cheltenham, dus daar heb ik erg veel zin in.

Al met al gaat het dus wel prima met mij hier. Ik heb het opzich wel naar mijn zin, maar ben nog niet echt aan het genieten. Hopelijk komt dat snel!

Weekend Londen

Hooi!

Het is vandaag alweer Maandag, dus er valt weer genoeg te vertellen over het weekend! Vrijdag avond had ik voor het eerst het gevoel dat de avond heel erg lang duurde, wat waarschijnlijk kwam doordat ik wist dat ik de volgende dag naar Londen zou gaan! Daar had ik echt super veel zin in. Ik ging naar een bijeenkomst voor au pairs en daarnaast zou ik de rest van de dag Londen kunnen zien.

Zaterdagochtend werd ik door Katherine naar het treinstation in Stroud gebracht, waar ik echt heel erg blij mee was, aangezien me dit zo'n 45 min. reistijd scheelde. De treinreis naar Londen was 1.5 uur, en dat ging allemaal gewoon prima. Eenmaal in Londen aangekomen moest ik nog een stukje met de metro en gelukkig hoefde ik me geen domme buitenlander te voelen, want ik kwam zonder problemen op de plek waar ik uit wilde komen. Helaas ging het vanaf dat punt wat minder soepeltjes allemaal. Ik had op 'Victoria Station' afgesproken met een andere meisje, om dan samen naar de bijeenkomst te lopen. Het bleek alleen dat zij er nog lang niet zou zijn en dat ze waarschijnlijk te laat zou komen. Ik heb eerst nog 10 min. gewacht, maar toen ben ik toch maar gaan lopen, omdat ik eigenlijk echt niet laat wilde zijn. Helaas heb ik er niks aan gehad, want 2 mensen wezen met compleet de verkeerde kant op, waardoor ik alsnog te laat op de bijeenkomst was. Heel erg vervelend, want als er iets is waar ik niet tegen kan, is het te laat zijn.

Ik had heel erg zin in die bijeenkomst, omdat daar natuurlijk een hoop andere au pairs zouden zijn, maar uiteindelijk viel het heel erg tegen. Er was vanaf het begin al ontzettende groepsvorming en heel veel mensen kende elkaar al, omdat ze in dezelfde omgeving woonden. Er werd een soort presentatie gehouden over hoe het is om een au pair te zijn, maar dit was ondertussen al de 5e keer dat we deze informatie kregen, dus ik had niet echt het gevoel dat dat nuttig was. Daarna kregen we de tijd om te socializen. Omdat er niemand uit mijn omgeving was, was het heel lastig om aanspraak te krijgen. Iedereen keek eerst waar ik woonde en zei dan direct van 'Oh, jij woont toch niet bij mij in de buurt' en dan was ik niet meer interessant. Heel vervelend. Ik ben het ondertussen ook niet meer gewend van mezelf dat het niet lukt om aanspraak te krijgen, dus het was goed frustrerend, waardoor ik eerder weg ben gegaan. Dit had tot gevolg dat ik wel even een dipje had, maar ik ben vervolgens gewoon in m'n eentje Londen in gegaan, en heb eigenlijk een hele leuke dag gehad! Omdat ik hier nogal afgelegen woon is het alleen al heel fijn om in zo'n grote stad te lopen en al die mensen te zien. Het was natuurlijk wel leuker geweest als ik met wat andere mensen had kunnen gaan, maar ik moet gewoon gaan proberen om vrienden te maken hier in de buurt.

Aan het eind van de dag werd ik weer opgehaald op het station in Stroud en wilde Katherine natuurlijk weten hoe het was. Ze was heel teleurgesteld dat ik het niet naar mijn zin had gehad op de bijeenkomst en wilde misschien wel gaan bellen naar de organisatie. Ik hoop dat ze dat uiteindelijk niet heeft gedaan, want ik ben natuurlijk zelf eerder weggegaan. De rest van de avond was eigenlijk snel voorbij. Ik heb me nog wel heel erg rot gevoeld over het feit dat ik niet bij het diner van Jan en Giny kon zijn. Was daar heel graag bij geweest, maar dat was nou eenmaal niet anders. Heb gehoord dat het wel heel erg leuk was!

Zondag was net als vorige week gewoon een hele lange dag, maar dit keer had ik me daar op voorbereid. Ben de dag doorgekomen zonder me echt heel erg rot te voelen, omdat ik dat gewoon niet toe wilde laten. Misschien moet ik voor volgende week zondag maar een hoop films gaan downloaden. Zondagavond heb ik gewoon met iedereen meeegegeten hier. Helaas had ik tijdens het eten nog wel een probleempje met Rafe. Voor het eten was ik gewoon rustig aan het lezen en kwam hij ineens naar me toe en sloeg me met z'n vuist op mijn arm. Ik was eigenlijk best wel pissig, maar hij wilde denk ik gewoon aandacht, dus heb rustig gezegd dat dat niet mocht. Even later tijdens het eten deed hij het weer. Natuurlijk weer gezegd dat dat niet mag, en ook Katherine bemoeide zich ermee. Rafe was de hele maaltijd al aan het zeuren om aandacht en toen ik Henry een zin in het Nederlands aan het leren was, vond Rafe het niet zo leuk dat alle aandacht naar Herny ging. Niet heel lang daarna kreeg ik een volle vuistslag tussen m'n schouderbladen. Rafe is 3, dus het was niet super hard, maar hard genoeg om pijn te doen. Ik had heel erg de neiging om echt even boos te worden, maar Katherine zei alleen tegen Rafe dat hij sorry moest zeggen, wat hij vervolgens ook wel deed.

Vanochtend begon vrij onrustig. Katherine was de hond aan het uitlaten en Rafe heeft 10 minuten op de grond gelegen en gehuild, totdat ze weer terug was. Toen heb ik tegen Katherine gezegd dat ik gewoon heel graag meer tijd met Rafe zou willen doorbrengen, omdat dat de reden is dat ik hier ben. Haar antwoord daarop was dat dat ook echt wel zou gaan gebeuren, maar dat het gewoon een beetje langzaam gaat. Ze wilde deze week dan ook wat vaker echt weg gaan voor een paar uur, zodat ik alleen met hem zal zijn. Vervolgens vroeg ze me of er andere dingen waren die ik vervelend vond of lastig. Ik heb nog gezegd dat ik het jammer vind dat ik op dit moment zoveel moet schoonmaken, maar daarop zei ze gelijk dat er inderdaad wel veel schoonmaakwerk is, maar dat het wel echt haar doel was om te zorgen dat ik met Rafe kon spelen, zodat zij andere dingen kon doen. Ik was heel zenuwachtig om dit te zeggen, maar het is fijn om te weten dat het doel dus nog echt wel is om mij meer aandacht aan Rafe te laten geven. Ze vroeg me alleen om geduld te hebben, omdat het wennen aan mij dus allemaal wat langzaam gaat. Ze snapte ook wel dat dat heel erg lastig was, maar hoopte echt dat ik vol wilde houden. Het was echt maar een gesprek van een paar minuten, maar ik had gewoon even de bevestiging nodig dat er wel geprobeerd werd om mij aan Rafe te koppelen en minder aan het schoonmaakwerk. Daarna is Katherine weggegaan voor 2 uur. Ik heb wat langer doorgewerkt deze ochtend om op Rafe te passen. Toen ze weg was heeft Rafe 45 minuten lang op de grond gelegen en om z'n mama geroepen. Katherine had gezegd dat ik dat gewoon moest negeren en na die 45 minuten kwam hij toch maar naar me toe om te spelen.

Al met al heeft hij dus wel heel erg lang op de grond lopen huilen, maar Katherine was ervan overtuigd dat dit volgende keer korter zal zijn. We komen er dus wel! Ik moet gewoon proberen om het als een uitdaging te zien om contact met hem te krijgen!

De rest van de middag ben ik gewoon vrij, maar weet nog niet zo goed wat ik moet doen. Het is hier echt bagger weer nu, met storm en alles. Heb dus niet zoveel zin om naar Nailsworth te gaan lopen door de regen. Denk dat ik maar thuis blijf en goed veel Engels ga lezen.

liefs

Week 2

Hooi allemaal!

Het is vandaag alweer vrijdag en ben hier nu dus 2 weken! Als ik heel eerlijk ben is de tweede week eigenlijk wel sneller gegaan dan de eerste, zoals verwacht. Merk wel dat ik nu wat vaker begin te denken aan thuis, maar als ik maar genoeg dingen te doen heb, kom ik de tijd goed door hier.

Afgelopen week heb ik een heleboel vooruitgang geboekt met Rafe. Dinsdag was nog een hele slechte dag, aangezien hij toen naar het kinderdagverblijf ging. 'S Ochtends heb ik hemdus maar heel even gezien en voor de rest de hele ochtend schoongemaakt. Toen ik in de middag vrij was,ben ik maar weer naar Nailsworth gelopen om wat dingetjes te kopen en merk dat de wandeling omhoog op de terugweg steeds iets makkelijker gaat :) Toen ik weer moest beginnen met werken, kwam Rafe terug van het kinderdagverblijf en was hij echt in een pesthumeur. Tot nu toe is dat elke keer zo geweest en Katherine trekt dan de conclusie dat hij gewoon moe is, wat waarschijnlijk ook wel zo is. Dit had tot gevolg dat ik Dinsdag heel vroeg klaar was, omdat Rafe niet wilde dat ik ook maar in de buurt kwam.

Gelukkig ging het woensdag ochtend wel weer een stuk beter. Katherine wilde Herny en Marcus meenemen naar de bios, dus ben ik die ochtend 2.5 uur alleen geweest met Rafe en dat ging eigenlijk wel heel erg goed. Hij vroeg wel een paar keer naar zijn mama etc. maar accepteerde het wel als ik zei dat ze pas over een uurtje terug zou komen. Toen we zo samen aan het spelen waren, merkte ik dat hij het absoluut niet gewend is dat iemand 'nee' tegen hem zegt. Omdat ik het gevoel heb dat dat toch af en toe gewoon moet gebeuren, doe ik dat wel en hij begint dat wel te accepteren. Woensdagmiddag ben ik gaan hardlopen en 's avonds wilde ik met Herny en Marcus op de trampoline gaan spelen, omdat ze dat heel graag wilden. Helaas wilde Rafe ook perse mee, wat niet echt heel goed uitpakte. Rafe was op de trampoline aan het springen en toen ik ook op de trampoline kwam raakte hij helemaal overstuur. Hij wilde dat gewoon écht niet, maar ik vond dat hij maar moest leren delen. Hij begon keihard te huilen, krijsen, duwen, bijten en krabben, dus ik werd best wel pissig toen. Ik weigerde ook gewoon van die trampoline af te gaan. Uiteindelijk toch maar wel gedaan, maar ben wel naar Katherine toe gegaan dat ik dat soort situaties gewoon echt niet tof vind en dat ik vind dat Rafe echt moet gaan leren dat hij niet alles kan krijgen wat hij wil. Helaas was ze het daar niet helemaal mee eens, dus we zullen gaan zien hoe het gaat.

De volgende dag was het eindelijk zover! Donderdag moesten de kinderen voor het eerst weer naar school, waardoor ik ook eindelijk in mijn normale werkritme zou beginnen. Het naar school gaan verliep best wel soepel. Rafe zou bij mij blijven als Katherine de jongens naar school bracht, maar toen Rafe (met z'n pyjama nog aan) ging zeuren dat ie mee wilde, mocht hij ook gelijk mee. Niet de manier waarop ik het zou hebben gedaan, maar ik had niet echt een keus. Het was wel best wel jammer, omdat ik best wel graag wat vaker alleen met Rafe zou willen zijn. Die ochtend heb ik verder gewoon schoongemaakt, en toen ik vrij was ben ik naar Stroud gegaan om een andere Au Pair te ontmoeten. Ik was best wel zenuwachtig, omdat ik niet eens wist hoe ze eruit zag, maar het was uiteindelijk heel erg gezellig! Heel erg fijn, omdat ik nu iemand heb waarmee ik koffie kan gaan drinken en waar je gewoon lekker mee kan praten doordat we allebei in hetzelfde schuitje zitten. Donderdagavond was verder best wel relaxt. Heb mijn aandacht vooral op Rafe gevestigd en dat ging gewoon wel weer aardig. Best wel veel gespeeld totdat hij naar bed moest. Toen heb ik nog weer de keuken opgeruimd en met Marcus gelezen en toen was het al weer klaar!

Vanochtend begon de dag ook weer vroeg en ik merk dat ik dit ritme echt veel fijner vind dan het vakantie ritme. Vandaag is Rafe weer naar het kinderdagverblijf, dus had vanochtend heel veel tijd om schoon te maken, wat dus ook is gebeurd! Ook heb ik weer hardgelopen, dus ben heel erg trots op mezelf ;) vanmiddag blijf ik gewoon maar even lekker thuis, omdat ik morgen ook al naar Londen ga. Heb alles helemaal uitgezocht en heb er echt heel erg zin in!

Deze week heb ik niet echt extra foto's gemaakt, maar ga wel dingen vanaf m'n telefoon op de computer zetten. En na het weekend zal ik wel foto's hebben van Londen!

Liefs